“ตายแล้ว ทำไมฟกช้ำดำเขียวมาแบบนี้ล่ะ เกิดอะไรขึ้น ?” เมื่อป้าโซเฟียเห็นรอยช้ำที่มุมปากของแอนนิก้าก็ตกใจยกใหญ่
“เกิดเรื่องนิดหน่อย เราไปเจอเชียร่าที่ห้างในเวนิส” ดิลลอนตอบ พลางคว้าขวดบรั่นดีสีสวยมารินใส่แก้ว หวังจะย้อมใจไว้รอคุยกับคาลอส
“ป้าช่วยทำแผลให้เธอด้วยแล้วกัน” เขาปรายตามองหญิงสาวครั้งหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาและเดินหายไปที่โถงรับรอง
แอนนิก้ายังคงนั่งเงียบให้ป้าโซเฟียทำแผลให้แต่โดยดี แววตาหม่นแสงนั้นชวนให้คนที่เศร้าตามไปด้วย
“เฮ้อ เธอเองก็ยังสาว ยังมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ รีบใช้หนี้ให้หมดด้วยวิธีของเธอแล้วก็ออกไปซะ อย่าอยู่ที่นี่เลย ไม่เหมาะกับเธอหรอก” เมื่อทำแผลจนเสร็จแล้ว ป้าโซเฟียก็พูดเตือนสติด้วยความหวังดี คนอย่างแอนนิก้าใสซื่อเกินกว่าจะอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเจ้าพ่อมาเฟียอย่างคาลอสได้ ไม่ว่าจะด้วยฐานะอะไร เพราะฉะนั้นหนทางเดียวที่เหมาะสมที่สุดคือให้เธอรีบจากไปซะ
“ฉันขอไปพั
