บทที่ 8 แหวนเพชรที่เหลือ

1468 Words

หลังจากกลับออกมาจากห้องโถงแล้ว แอนนิก้าก็ได้ยินจากป้าโซเฟียและแม่บ้านคนอื่น ๆ ว่าบ่ายนี้คุณเชียร่าจะมาที่นี่ ให้ทุกคนสำรวมกิริยามารยาทให้ดี ป้องกันไม่ให้ถูกเล่นงานเอาได้ “คุณเชียร่าเป็นใครเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามขณะเตรียมสลัดให้เจ้านาย “ชู่ว… อย่าถามถึงเธอเลย คนที่นี่ขยาดกันหมด” ป้าโซเฟียพูดพลางหันไปหั่นผักต่อ แอนนิก้าจึงไม่ได้คำตอบอะไรมากนักว่าทำไมถึงต้องระแวดระวังกิริยามารยาทขนาดนั้น จนเมื่อรถหรูคันหนึ่งแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์ ก็ปรากฏร่างหญิงสาวผู้หนึ่งที่ดูสวยสง่าแต่แฝงไปด้วยความหยิ่งยโส ใบหน้างดงามนั้นเชิดขึ้นตามวิสัย ก่อนจะค่อย ๆ กรีดกรายเดินเข้ามาภายใน “คุณคาลอสรออยู่ที่ห้องโถงรับรองค่ะ” ป้าโซเฟียที่ทำหน้าที่ต้อนรับเอ่ยปากบอกด้วยท่าทีเจียมตัว เสร็จแล้วจึงวิ่งกลับมาที่ห้องครัวเพื่อสั่งการให้แม่บ้านคนอื่น ๆ เตรียมยกของว่างและน้ำดื่มเข้าไปเสิร์ฟ แอนนิก้าเห็นอย่างนั้นก็ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงที่เธอเห็นเมื่อครู่เป็นใคร แล้วทำไมทุกคนต้องทำราวกับเกรงกลัวอย่างนั้น เด็กสาวได้แต่นั่งมองแม่บ้านคนอื่น ๆ เดินถือถาดอาหารว่างและน้ำดื่มเข้าไปในห้องโถง เพราะตัวเองยังมีหน้าที่อื่นต้องทำอีก ภายในห้องโถงรับรอง เชียร่าเดินเข้าไปหาคาลอสด้วยสีหน้าชื่นมื่น “คิดถึงเชียร่าถึงขนาดต้องให้ลูกน้องโทรตามเลยเหรอคะ” เธอพูด พลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “พอดีว่าผมมีอะไรจะให้คุณดูน่ะ และคิดว่าคุณคงชอบ…” คาลอสพูด ก่อนจะกวักมือเรียกให้ดิลลอนดึงผ้าคลุมที่คลุมกล่องแหวนออก เมื่อเชียร่าเห็นว่าตรงหน้าเธอเป็นแหวนเพชรมากมายก็ตาโตราวกับไข่ห่าน “คาลอส… คุณไม่เห็นต้องซื้อมาหมดนี่เลยนี่คะ แค่ถามเชีร่าก็ได้ว่าชอบแบบไหน” แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่ท่าทางของเธอกลับบอกอย่างชัดเจนว่าต้องการทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า “ผมอยากเซอร์ไพรส์คุณมากกว่า คุณลองเลือกดูสิว่าชอบวงไหนบ้าง” เมื่อได้รับอนุญาตให้เลือกได้แล้ว เชียร่าก็หยิบวงนั้น สวมวงนี้ จนแทบจะครบทุกนิ้ว “อุ๊ย! เชียร่าเลือกเพลินไปหน่อย” ครั้นเห็นว่านิ้วตัวเองไม่พอจะใส่แล้ว เชียร่าก็หัวเราะแห้งให้กับตัวเองที่ลืมรักษาท่าที “เชียร่าเอาเท่านี้ก็พอค่ะ” เธอพูด พลางก้มมองแหวนทั้งสิบวงที่อยู่ในมือของตัวเองด้วยความเขินอาย ก่อนจะลุกขึ้นมาและนั่งลงบนตักของคาลอส “คุณนี่น่ารักเสมอเลยนะคะ” พูดจบเรียวปากบางก็ประกบลงบนริมฝีปากของเจ้าของคฤหาสน์นี้ พลางดูดดึงขบเม้มอย่างยั่วยวนแต่ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายเดียวที่พอใจกับจูบนี้ เพราะเขาไม่ตอบรับอะไรเธอเลยสักนิด “สลัดที่คุณคาลอสสั่ง… ได้แล้วค่ะ” แอนนิก้าที่เพิ่งเตรียมสลัดยามบ่ายของคาลาสเสร็จเดินเข้ามาเห็นภาพอันน่าวาบหวิวพอดี ร่างใหญ่รีบดันนางแบบสาวออกจากตัวอย่างสุภาพทันที ทำเอาเชียร่างงเป็นไก่ตาแตก “เอามาวางไว้ตรงนี้” คาลอสชี้นิ้วไปที่โต๊ะใกล้ ๆ เขา ในใจก็นึกกระดากอายนักที่แอนนิก้าเข้ามาเห็น แม้ในห้องจะมีลูกน้องคนอื่น ๆ อยู่ด้วย แต่เขาก็ไม่อยากให้แอนนิก้ามาเห็นอยู่ดี เด็กสาวเดินเข้ามาและวางสลัดลง ก่อนจะเอ่ยถาม “คุณคาลอสจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ” “ไม่ล่ะ” สิ้นคำ แอนนิก้าก็เดินก้มหน้าออกจากห้องไป ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกผิดหวังที่เห็นเจ้านายจูบกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่ก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับเธอแม้แต่น้อย “ใครคะ” เชียร่าที่สังเกตพฤติกรรมของทั้งสอง และเห็นว่าดูไม่ธรรมดา ก็รีบเอ่ยถามทันที “แม่บ้านน่ะ เพิ่งมาใหม่ได้เกือบอาทิตย์แล้ว” เขาตอบ พลางเอื้อมไปหยิบจานสลัดมากิน เขาไม่ได้สนใจเชียร่าขนาดนั้นหรอก แต่เพราะต้องการบางอย่างจึงจำเป็นต้องเอาใจในบางครั้ง “เชียร่ารู้สึกว่าคุณมองแม่นั่นแปลก ๆ นะคะ ไม่มีอะไรแน่ใช่ไหม” นางแบบสาวถามย้ำอีกครั้งด้วยแววตาไม่ไว้ใจ “ครับ ผมไม่ทำอะไรใครง่าย ๆ หรอก คุณก็รู้” คาลอสส่งสายตาสื่อความหมายมาให้ เขาเป็นประเภทที่ว่าต่อให้ตัวเองเป็นหัวหน้ามาเฟียก็จะไม่มีวันคบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าหรือเปลี่ยนคู่นอนไปเรื่อยเหมือนคนอื่น นอกเสียจากว่ามันจะมีผลประโยชน์อื่นนอกเหนือจากความสุขทางเพศ หรือนอกเสียจากว่ามันคือความรักจริง ๆ “ก็ดีค่ะ งั้นเชียร่ากลับก่อนนะคะ ตอนค่ำมีนัดคุยงานอีก” ร่างบางโกยกล่องแหวนเพชรใส่กระเป๋า ก่อนจะยืนขึ้นและเดินออกจากคฤหาสน์หลังโตไป “ตามแอนนิก้ามา” คำสั่งนั้นทำเอาดิลลอนได้แต่ตั้งคำถามในใจว่าวัน ๆ เขาจะเรียกหาแม่บ้านส่วนตัวสักกี่รอบกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีหน้าที่ทำตามคำสั่งอยู่ดี ไม่นานแอนนิก้าก็เดินเข้ามา ท่าทางสงบเสงี่ยม ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา ดูไม่ร่าเริงเหมือนปกติ “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอไงถึงเงียบเป็นหมาหงอยแบบนี้” คนตัวใหญ่เอ่ยถามเมื่อได้เห็นท่าทางของเธอ “เปล่าค่ะ คุณคาลอสมีอะไรหรือเปล่าคะ” “มี นั่งลงสิ” แอนนิก้าเดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาข้างเจ้านาย แต่ก็ยังก้มหน้าก้มตาอยู่ “เงยหน้า! จะก้มหาอะไรนักหนา หัดมองหน้าฉันซะบ้าง!” ทั้งที่เขาตั้งใจจะพูดดี ๆ ด้วยแท้ ๆ แต่กลับหลุดต่อว่าเธอเสียอย่างนั้น “เธอชอบแหวนหรือเปล่า?” “คะ?” เด็กสาวทำหน้าแปลกใจที่อยู่ ๆ เขาก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมา “ก็ปกติพวกผู้หญิงจะชอบอะไรสวย ๆ งาม ๆ เธอไม่ชอบบ้างเหรอ?” คาลอสเอ่ยถาม พลางจ้องหน้าเด็กสาวด้วยความสงสัย “ชอบค่ะ แต่ฐานะของฉันไม่สามารถจะซื้อของสวย ๆ งาม ๆ ได้หรอกค่ะ แค่มีเสื้อผ้าไว้นุ่งห่มก็ดีแล้ว” แอนนิก้าตอบอย่างใสซื่อ คาลอสได้ยินคำตอบก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปมองแหวนเพชรที่วางเหลืออยู่บนโต๊ะ “บนโต๊ะนี่เป็นแหวนเพชรที่ฉันซื้อมา เธอเลือกไปสักวงสิ เก็บไว้ฉันก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร” เมื่อได้ยินว่าเขาให้แหวนเพชรเธอ แอนนิก้าก็เบิกตาโพลง ไม่คิดว่าเขาจะให้เธอง่าย ๆ แบบนี้ “ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันมากไป ถ้าคุณจะให้จริง ๆ คุณช่วยลดหนี้ให้ฉันเท่ากับราคาแหวนหนึ่งวงก็พอค่ะ” คาลอสได้แต่ยิ้มให้กับความช่างเจราจาของเด็กสาว ที่แม้จะปฏิเสธแหวนเพชรแต่กลับต่อรองให้เขาลดหนี้ให้แทนเสียอย่างนั้น “ได้ ตกลงตามนั้น ฉันลดหนี้ให้เธอเท่ากับราคาแหวนหนึ่งวงแต่เธอก็ต้องเลือกแหวนไปอยู่ดีเพราะฉันขี้เกียจจะเก็บ และถ้าเธอปฏิเสธไม่รับแหวน ฉันก็จะไม่ลดหนี้ให้เธอ” ในเมื่อเธอต่อรองมา เขาก็ต่อรองกลับ แอนนิก้าที่ไม่สามารถต่อรองอะไรได้ก็พยายามมองหาวงที่เพชรเล็ก ๆ แต่ทุกวงกลับมีเพชรขนาดไล่เลี่ยกัน หรือบางวงเพชรเล็กก็จริงแต่กลายเป็นว่ามีหลายเม็ด ทำเอาแอนนิก้าเลือกไม่ถูก ร้อนถึงคาลอสที่มองเธอเลือกแล้วรู้สึกขัดหูขัดตา จึงเลือกแหวนเพชรที่เหมาะกับเด็กสาวแล้วดึงมือเรียวมาตรงหน้า ก่อนจะสวมมันให้เธอด้วยตัวเอง ท่ามกลางความตกตะลึงของเด็กสาวและลูกน้องที่เห็นเหตุการณ์ “เอ่อ… ฉันแค่… รำคาญที่เธอเรื่องมาก ก็เลยเลือกให้จบ ๆ ไปเลย” คาลอสบอกปัดด้วยความขัดเขิน ฝ่ายแอนนิก้าก้มมองนิ้วกลางข้างซ้ายของตนแล้วก็พ่นลมหายใจโล่งอก ที่อย่างน้อยก็เป็นนิ้วกลาง ไม่ใช่นิ้วนาง “ไปทำงานของเธอได้แล้วไป อ้อ… ห้ามถอดนะ” เขาสั่งทิ้งท้ายไว้เหมือนเดิมคือห้ามถอดออก และแอนนิก้าก็จำต้องทำตามถ้าไม่อยากมีปัญหา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more