İnci Aktepe
Rahat bir nefes alıp, elimi kalbimin üzerine koydum. Kalbimin atışı yavaşlamaya başlamıştı. Kurtulmuştuk. Herkesin gözlerinde hem zaferin gururu hem de yorgunluk vardı. Ama ben, içinde bulunduğumuz cehennemi düşününce, buna rağmen gülümseyebiliyordum.
Kolumdan bıçaklanmış olsam da kesinlikle bunca insanı kurtarmaya değerdi.
Derin bir nefes aldım, az önce içeride yaşadıklarımızı hatırlayınca kahkahamı tutamayarak başımı iki yana salladım.
“Az kalsın gerçek bir yangın çıkarıyordum!” dedim gülerek. “Bayağı ciddi söylüyorum. Duman oluşturacağız derken neredeyse tüm binayı yakıyordum. Allah’tan son anda söndürdük.”
Jiyan sırıtarak gözlerini devirdi. “Zaten sizden de bu beklenirdi! İçeride de rahat durmadınız ha?”
Başımı dik bir şekilde kaldırıp kollarımı göğsümde kavuşturdum.
