Jiyan Dilşad
Kardelen’in iç çamaşırlarıyla kaldığını gördüğümde, içim bir garip oldu. Onun gerçekten burada, benim yanımda olduğuna hâlâ inanmakta zorlanıyordum. Ölümle burun buruna geldiğini bilmek, onu kaybettiğimi sanarak yaşadığım onca acıyı hatırlamak, şu an onu buraya getiren tüm felaketleri düşünmek... Beni boğuyordu. Ama onun yanımda olması, her şeyi unutturuyordu.
Elime şampuanı alıp saçlarını yavaşça ıslatmaya başladım. O sırada Kardelen fayanstaki yansımasına baktı ve yüzüne hafif bir tebessüm yerleşti.
“Hatırlıyor musun? Lisede yağmura yakalanmıştık, sonra da gelip kıyafetlerimizle duş almıştık.”
Söyledikleriyle birlikte içimde bir sıcaklık yayıldı. Yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi.
“Unutur muyum hiç?” dedim. “Seninle ilgili hiçbir şeyi unutmam ben.”
Kardelen kıkırd
