Jiyan Dilşad
Karanlık, büyük bir karadelikten ibaretti. O kara delik ise beni kim bilir kaç saattir yutmuştu.
Kahretsin.
Gözlerim yeniden aralanmaya başlarken sanki bu baygınlık süresi bir asır gibi geliyordu.
Fakat bu sefer her şey daha karışıktı.
Güç bela gözlerimi aralamaya çalışırken, kulaklarımda yankılanan fısıltılar gerçeklik ile bilinçaltım arasında gidip geliyordu. Başım zonkluyordu, her yerim sızlıyordu ama en kötüsü... Sanırım nerede olduğumu bilmemekti.
“Uyanıyor...”
Birinin sesi titrek, korku dolu ama umut kırıntıları taşıyordu.
“Hadi Jiyan, aç gözlerini güzelim...”
Bu ses...
İnci.
O anda bir şeyler yerine oturdu. Nefesim giderek düzensiz olmaya başladı. Sonunda gözlerimi tamamen açtım ve yüzüme vuran cılız ışıkla irkildim.
Tavanda eski püskü, paslı bir lamba ti
