Jiyan Dilşad
Nefesim bir anlığına tamamen kesildi. Gözlerim yatağın üzerinde yatan bedene kilitlenmişti. Beynim gördüğüm şeyi algılamaya çalışıyordu ama mantığım bunu kabul etmek istemiyordu.
Kardelen…
İçimde bir yerlerde bastırmaya çalıştığım, boğazımı düğüm düğüm eden bir acı yükseldi. Ayaklarım ağırlaşmış, nefes almak bile zorlaşmıştı. Hareket edemiyordum. Sanki zaman durmuştu ve ben bir kabusun içinde sıkışıp kalmıştım.
Ama bu kabus değildi.
Kardelen, oradaydı.
Onun cansız bedeniyle yüzleşmeye hazır olmadığım gerçeği midemi bulandırıyordu. O benim en yakın arkadaşımdı. Ölmüş olamazdı. O kadar savaşmıştık, o kadar çabalamıştık… Bu adalet miydi?
Dizlerim titredi, içimdeki her şey çökmeye başladı. Ama sonra…
Monitörden gelen düzenli bir bip sesi duyuldu.
Kalp atışı…
Yaşıyor.
İç
