Jiyan Dilşad
Ne kadar süredir uyuyordum bilmiyorum ama kabuslar peşimi bırakmaz olmuştu. Yine irkilerek uyandığım bir uykunun, kötü emarelerini taşıyordum.
“Jiyan?” diyen Kardelen’in endişeli sesini duyunca gözlerim usulca ona çevrildi.
Kitap okuyordu. Aslında o an, böyle şeyleri yapmayı ne kadar özlediğini fark etmiştim. Şu an yaptığı her şey onun için velinimetti.
“Efendim?” Dedim uykulu bir şekilde. Kaç saattir uyuyorum bilmiyorum ama başım ağrımaya başlamıştı.
“İyi misin? İrkilerek uyandın.”
Omuzlarımı kaldırıp indirdim. “Kötü bir rüya gördüm herhalde, hatırlamıyorum.” dedim sakince. Aslında hatırlıyordum. O tabutun içine giriyordum her defasında ve tabuta beni sokan kişi de Aslan oluyordu.
Ama sonra çıkaran kişi yine Aslan oluyordu. Kesinlikle berbat bir kabustu.
“Sen uyumadın
