Jiyan Dilşad
İnsanın başına ne zaman, ne geleceği asla belli olmuyordu. Aslan’ı kontrol için yukarı çıktığımda aniden biri tarafından karanlık bir odaya çekilmiş, sonra da ‘her şey daha yeni başlıyor cümlesiyle’ bilincim karanlığa gömülmüştü.
Ne oluyordu tam olarak anlam veremiyordum. Sözde biz bir adım önde değil miydik? Katili ve ekibini bulmamış mıydık? Nasıl olur da onlar bizi yakalardı?
Bunun cevabını sadece uyanınca öğrenebilecektim.
...
Karanlık.
Bilinçsizliğin, zamanın ve mekânın olmadığı bir boşlukta asılı gibiydim. Kollarım, bacaklarım... Sanki vücudum bile bana ait değildi.
Ama sonra…
İlk gelen acı oldu.
Başımın arka kısmı zonkluyordu. Midem bulanıyordu. Göz kapaklarımı açmaya çalıştığımda ise karanlık değişmemişti.
Ama bu kez… O kadar mutlak bir karanlık değildi.
Et
