Jiyan Dilşad
Aslan’ın bana olan nefreti dinmek bilmeyecekti belli ki. Bir an önce şu gün bitsin diye dualar ederken, gözlerimi onlardan kaçırdım.
“Konuşmaya başlarlar şimdi, gidelim de kararlarını dinleyelim,” diye mırıldandı Banu. Hala yaşanılan şeylerin utancından ötürü pek bize bakmıyordu. Kendisine yakışmayan hareketler yaptığını düşündüğü için muhtemelen böyleydi tavırları.
“Düş önüme.” Dedi sert bir şekilde Aslan. İtiraz etmeden onların hemen yanından hızlıca geçtim ve önden önden yürümeye başladım. Bu odada durdukça nefes alamıyormuş gibi hissediyordum.
Sanki duvarlar üstüme üstüme geliyordu artık. Patlamanın eşiğindeydim.
Merdivenlerden aşağı indikten sonra, zorlama adımlarla salona doğru ilerledim.
Ne karar verilecekti ya da ne olacaktı hiçbir fikrim yok ama Kara Ali’yi az
