Jiyan Dilşad
Hayat, benim için her zaman zor olmuştu. Fakat hiçbir zaman bu hayattan vazgeçecek kadar kendimden vazgeçtiğimi hatırlamıyorum.
Hep ölümü zayıflık olarak görmüştüm.
Daha doğrusu ölümü seçenleri.
Fakat insan bir noktada buna sürükleniyormuş da haberim yokmuş. Ama beni bunu sürükleyen ne Aslan’dı ne başka bir şey. Beni buna sürükleyen bizzat kanımdan canımdan olan insanlardı. Onların gözünde gördüm safi nefret ve duyduklarına inanmışlık beni mahvetmişti.
Kendimi berbat hissediyordum.
Bir hiçmiş gibi, yok olması gereken biriymiş gibi.
Ve artık kimsem de yoktu ki... Mesela Kardelen’im de yoktu. Ne anlamı vardı artık bu hayatın?
Konaktan içeriye girdiğimde Meral tam bir şey diyecek gibi oldu ama yüz ifademi görüp susmayı tercih etti. Dışarıdan nasıl gözüküyordum bilmiy
