Jiyan Dilşad
Hayatımın en boktan günlerini yaşıyordum ve bu boktan ruh halinden nasıl çıkacağım hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.
Fakat bu sefer yaşamak için bir sebebim vardı.
Kız kardeşim gibi gördüğüm en yakın arkadaşımın katilini ne pahasına olursa olsun bulacaktım.
Bu hayatta hiç kimse bir şeyler yapmak için değmiyordu ama tek değen kişi Kardelen’di ve ona bir şeyler borçluydum.
Adar’ın ve Aslan’ın öfkeli bakışları üzerimdeyken iyice geriliyordum.
“Senden bu zayıflığı hiç beklemezdim YENGE!” Diye bastıra bastıra konuştu Adar imalı bir şekilde.
Ben de kendimden beklemiyordum ama ne olacağı belli olmuyordu işte.
İnsanın bir dolma taşma noktası oluyordu ve ben de artık dolup taşmıştım.
Aslında daha şimdiden bu kararımdan ötürü kendime kızmaya başlamıştım. Ben bu değildim
