Tam ağzımı açıp cevabını verecekken Roperin benden önce davrandı. Fincanını masaya pat diye bıraktı, sandalyesinde dikleşip doğrudan Besna’nın gözlerinin içine baktı.
“Bak sen şu işe Besna,” dedi Roperin, sesi buz gibi ve alaycıydı. “Tıp fakültesini ben bitirdim ama maşallah senin uzmanlığın benden hızlı çıkmış. Azad Ağamın soyunu da, yengemin kısmetini de oturduğun yerden teşhis ediyorsun. Kendi hayatında ilgilenecek tek bir dikili ağacın olmayınca, başkalarının yuvasına uzaktan bekçilik yapmak tatlı geliyor tabii.”
Besna’nın yüzündeki o kibirli gülüş bir anda dondu. “Ben sadece dostça bir şey söyledim Roperin, ne var bunda?”
Roperin hafifçe öne eğildi. “Dostça lafın arkasına sakladığın o zehiri hastanedeki acil serviste bile görseler tanırlar. Yengemle abimin arasına, onların rızkına,
