Besna’nın tasarımını bitirip özel bir kutuya koydum. Bizzat kendim teslim etmek istediğim için arabamla konaklarına gittim. Konağın önüne gelince koca ahşap kapıları açtılar. Arabamı devasa avlularına park edip indim.
Tam o sırada Bahoz da dışarı çıktı. Beni görünce kaşlarını çattı:
“Helbest Hanım, hoş geldiniz.”
Gülümseyerek cevap verdim:
“Hoş bulduk Bahoz Ağa.”
(İnsan bir gülümser ya, bu ne soğukluk be adam!)
“Hayırdır, burada işiniz ne?”
Gülümsemeye devam ettim:
“Besna’nın istediği özel takı takımını getirdim.”
Kafasını ‘anladım’ anlamında salladı.
“Besna hastanedeydi, bana ver ben ona veririm.”
“Öyle mi? Kendim vermeyi planlıyordum... O zaman kendisine iyi günlerde kullanma dileklerimi iletin.”
Kutuyu eline verdim.
“Ödemesi?”
Aaa, doğru... Ödemesi henüz yapılmamıştı ama p
