Azad içeri girip kapıyı yavaşça kapattı. Yüzündeki o yorgun ama şefkatli ifadeyle doğrudan masamın yanına adımladı. Önümdeki çizim kâğıtlarına boş gözlerle baktığımı fark etmiş olmalı ki sandalyemin yanında durup elini omzuma koydu.
“Yine buraya sığınmışsın,” dedi, sesi sıcacıktı.
Gözlerimi kâğıttan kaldırmadan derin bir nefes verdim. “Evde duramıyorum Azad. İnsanların fısıltıları, o imalı bakışları üzerime çökecekmiş gibi geliyor. Herkes duymuş... Benim bir çocuğumun olamayacağını herkes biliyor artık.”
Azad omzumdaki elini yanağıma kaydırdı, başımı kaldırıp gözlerinin içine bakmamı sağladı. Bakışlarında en ufak bir sitem ya da acıma yoktu; sadece sonsuz bir kararlılık vardı.
“Bırak kim ne konuşursa konuşsun Helbest. Bizim yuvalarımızı başkalarının sözleri kurmadı, başkalarının sözler
