Besna’nın Gözünden
Gözü dönmüş akrabalarının onu komada bile rahat bırakmayıp öldürecekleri haberini aldığımızda babam hiç tereddüt etmeden talimatı vermişti: Onu derhal hastaneden kaçıracak, ardından da herkese öldüğünü ilan edecektik.
Annemle birlikte odanın penceresine geçmiş, yüreğimiz ağzımızda abimlerin yolunu gözlüyorduk. Annem ellerini semaya açmış, dudaklarının arasında bitmek bilmeyen dualarla odayı arşınlayıp duruyordu:
“Allah’ım sen koru çocuklarımı... Ayaklarına taş, gözlerine yaş değmesin, başlarına kötü bir şey gelmesin...”
“Sakin ol anne, abimler halleder,” desem de benim de içim içimi yiyordu.
Nihayet gecenin karanlığını yaran far ışıklarıyla birlikte konağın büyük ahşap kapıları gıcırdayarak açıldı. Araçlar ardı ardına avluya süzüldü. Siyah camlı büyük minibüs, kimse
