Şirkette, parmağımdaki yüzüğe dalıp gitmiştim.
Elimi koltuğun kolçağına yaslamış, yüzüğüme gülümseyerek bakıyordum. Mutluluktan yerimde duramıyor, bir o yana bir bu yana gidip geliyordum.
Saat on ikiye yaklaşmıştı.
Azad sabah bana mesaj atmıştı. Bugün birlikte öğle yemeği yiyecektik.
Telefonuma bakıp ondan gelecek mesajı bekliyordum.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Arayan Dılgeş abimdi.
Telefonu açar açmaz telaşlı sesi kulaklarımda yankılandı.
“Helbest, Azad ile Şorej’i Gülen Aşireti fena dövmüş. İkisini de hastanelik etmişler. Şimdi hastanedeler.”
Bir an nefesim kesildi.
Kalbim öyle şiddetli çarpmaya başladı ki sanki göğsümden çıkacak gibiydi.
Hiç düşünmeden çantamı kaptığım gibi şirketten çıktım.
Yol boyunca aklımda tek bir soru vardı.
Azad iyi miydi?
Hastanenin önüne vardığı
