Helbestin gözünden
Bir türlü uyku tutmadı bende Dama çıktım. Şehrin üzerini kaplayan karanlığa bakarken içimdeki huzursuzluk giderek büyüyordu. Azad’ın hastane odasındaki hâli, gözlerinin önündeki morluklar ve kaburgalarındaki dikişler aklımdan çıkmıyordu.
Çok geçmeden arkamdan gelen adım sesleriyle irkildim.
Şorej abim yanıma gelip korkuluklara yaslandı. Yüzündeki yara izleri gece ışığında daha da belirgindi.
“İyi misin, Helbest?”
“Değilim, abi,” dedim dürüstçe. “Gülen Aşireti durmayacak, değil mi? Kapımıza kadar gelip ateş edecek kadar gözleri karardıysa, bu iş bir toplantıyla kapanmaz.”
Şorej derin bir nefes verdi.
“Biz de geri adım atacak değiliz. Azad’ı o hâle getirenlerin hesabını sormadan bu mesele kapanmaz. Gülenler pusu kurmayı delikanlılık sanıyor. Ama unuttukları bir şey
