"Hey Jewel, we're here." Kaagad akong napalingon kay Brent, na ngayon ay nagtatakang nakatingin din sa akin. "Kanina pa kita kinakausap, pero parang wala ka sa sarili. Are you okay?"
"Sorry, pagod lang ako," sagot ko.
Tinignan ko rin ang likurang bahagi ng sasakyan kung saan naroon ang mga anak ko. Ngunit ngayon ay wala na. Wala na rin ang mag asawang Smith.
"Kanina pa sila bumaba, baka ngayon ay nasa lobby na sila. So, let's go?" patanong niya pang sabi.
Ganoon ba ako katagal nakatulala habang binabalikan ang nakaraan? Ilang taon na rin naman ang nakalipas, siguro naman ay nakalimutan niya na ako. Baka nga pamilyadong tao na siya ngayon. Sabagay, ano bang dapat kong asahan sa isang Steven Anderson?
Napabuntong hininga'ng isinukbit ko ang bag sa balikat ko bago lumabas. Hindi ko na ri
