Ethem
Duyduğu şeyle hızla bana döndü. Dönmesiyle çok yakınlaşmıştık.
“Nikah mı?”
“Nikah..”
“Gerçekten mi?”
Başımı onay verir gibi salladım. Füsun gülerek birden boynuma atladı. Burnuma dolan kokunun güzelliğiyle kalakaldım. Benim şampuanımı kullanıyordu ama onda çok güzel bir kokuya dönüşmüştü. O an Füsun’a olan öfkem uçmuştu.
“Ethem.. Çok ama çok teşekkür ederim. Sana sözümü tutacağım!”
Daha da sıkı sarılmıştı. Çocuk gibi sevinmişti. Kendimi tutamayıp bende sarıldım. Sarılınca bedeni küçücük kalmıştı. Kulağına eğildim.
“Sadece yanımda dur.. Bana yanlış yapma Füsun..”
Füsun duraksadı ve bir süre sonra ağlamaya başlamıştı. Mümkünmüş gibi daha da sarıldı.
“Allah onun belasını versin! Onun adına çok utanıyorum! Hiçbirinizin yüzüne bakamıyorum..”
İtirafıyla içimden bir şey kopmuştu
