Hastaneden dönerken arabada başını omzuma koydu. Koca adam. Yolda uyudu. Tarık aynadan bize bakıp bakıp durdu. Umurumda değildi. Omzum uyuştu ama kıpırdamadım. Çünkü o güvenerek uyuyordu. Bir insanın üstünde güvenle uyuması… bundan büyük bir teslimiyet yok.
Bir ara gözlerini araladı.
“Geldik mi?” diye sordu.
“Daha var.”
“Tamam.”
Tekrar uyudu.
Bu kadar basit.
Bu kadar saf.
Ve ben bu saflığın içinde boğuluyorum bazen. Çünkü dünya böyle değil. Dünya hesaplı. Dünya sert. Dünya fırsatçı. Ben o dünyanın içinden geldim. O yüzden Bahoz bana masal gibi geliyor. Ama masal dediğin şey kırılgan olur. Cam gibi.
İşte korkum burada başlıyor.
İyileşirse…
Dünya onu da bana benzetecek mi?
İnsanlar onu da öğrete öğrete sert mi yapacak?
Beni sevmeyi bırakmaz biliyorum. Ama sevmenin şekli değişir
