เหอเยว่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล เธอขอร้องให้พยาบาลช่วยเปิดไฟทุกดวงในห้องให้หมดก่อนที่เยว่โจวจะกลับมา
ในเมื่อนี่เป็นคนไข้ที่เยว่โจวพามาเอง พยาบาลจึงไม่กล้าละเลย เธอเปิดไฟทุกดวงในห้องด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับถามเหอเยว่ด้วยความห่วงใยว่าไฟจะสว่างเกินไปจนปวดตาหรือไม่
เหอเยว่ส่ายหน้า "ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
พยาบาลจึงเดินจากไป แต่ยังไม่ทันที่เหอเยว่จะได้เอนตัวลงนอนพักผ่อน ก็มีเสียงเคาะประตูขัดขึ้นเสียก่อน เธอที่ยังคงขวัญผวาอยู่รีบตื่นตัวและระแวดระวังทันที
"ใคร?"
"ฉันเอง" เสียงของเยว่โจวดังลอดผ่านประตูหนาทึบเข้ามา มือของเหอเยว่ที่ขยำผ้าห่มแน่นด้วยความคลายกังวลลงทันที
"เข้ามาสิ"
เยว่โจวผลักประตูเดินเข้ามา "หมอบอกว่าช่วงนี้ให้เธอเดินน้อย ๆ หน่อย เมื่อกี้เธอวิ่งมากไป แผลระบมหมดแล้ว"
"ห้องนี้แพงมากไหม?"
ห้องพักฟื้นที่เยว่โจวสั่งให้เตรียมไว้เป็นห้องมุมสุดของทางเดิน ทั้งกว้างขวาง สว่างและเงียบสงบ
