"เขาอยู่ห้องไหน? ถ้าเธอไม่บอก ฉันจะหาทีละห้อง"
เป็นเสียงของเผยซิน จูหวยหนิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เขารู้อยู่แล้วว่าอันซูเอาเธอไม่อยู่
เพราะไม่อยากให้เผยซินไปรบกวนพวกเธอ จูหวยหนิงจึงค่อย ๆ ก้าวถอยออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบแล้วปิดประตู สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนจะเดินดิ่งเข้าไปหาเผยซินในไม่กี่ก้าว
เมื่อเห็นว่าเธอยังคงพาลหาเรื่องอันซูไม่เลิก จูหวยหนิงก็หมดความอดทน เขารวบข้อมือของเผยซินเอาไว้ แล้วเอื้อมมือไปกดลิฟต์ที่อยู่ข้าง ๆ ทันที
"กลับบ้าน"
พวกเขาทั้งสามคนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรหรูแห่งเดียวกัน ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าวเดินเท่านั้นเอง
พอเห็นว่าจูหวยหนิงโกรธขึ้นมาจริง ๆ เผยซินก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เธอถลึงตาใส่อันซูทีหนึ่ง ในใจรู้สึกทั้งเจ็บใจและอับอาย ได้แต่ก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
อันซูเห็นเผยซินร้องไห้ก็เริ่มกลัวจนต้องหดตัวหนีไปด้านข้าง แผ่นหลังแนบชิดกับผนัง
