กลางดึก เหอเยว่นอนพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ เรื่องราวสารพัดที่ถาโถมเข้ามาหลังจากกลับชาติมาเกิดกดทับอยู่ในอก
แค่หลับตาลง ภาพของหวังซิ่วหย่าที่พุ่งหล่นลงมาในสภาพผมเผ้ากระเซิงก็ลอยเข้ามาทันที
เพื่อนสนิทที่นอนอยู่ข้างๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว เหอเยว่ไม่กล้าขยับตัวแรงเพราะกลัวจะเผลอทำพวกเธอตื่น ได้แต่แหงนมองเพดานแล้วเริ่มนับแกะ
จนกระทั่งนับถึงตัวที่ห้าร้อย เหอเยว่ก็ตัดสินใจลุกขึ้นไปเดินเล่นข้างนอก เธอค่อยๆ ลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ดึงผ้าห่มคลุมไหล่ให้เพื่อนๆ อย่างใส่ใจ
ตอนนั้นเองที่เหอเยว่สังเกตเห็นว่าหลินเซี่ยหนิงดูเหมือนจะนอนหลับไม่สนิท คิ้วของเธอขมวด ลมหายใจถี่ และพึมพำอะไรบางอย่างออกมา แต่เสียงเบาเกินไป
ต่อให้เหอเยว่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก็ยังไม่ได้ยิน เธอจึงทำได้เพียงนั่งยองๆ ลงข้างกาย กุมมืออีกฝ่ายไว้หลวมๆ แล้วลูบหลังปลอบโยนเบาๆ ราวกับกำลังกล่อมทารก
จนกระทั่งคิ้วของหลินเซี่ยหนิงคลายอ
