"อร่อยจัง"
"ฟินสุดๆ"
"ไอติมราคาโหดแบบนี้เนี่ย ต้องมีคนอื่นเลี้ยงถึงจะกินอร่อย"
หลินเซี่ยหนิงกัดช็อกโกแลตชั้นบนสุดเข้าปากไปคำโต เธอหันไปเห็นเหอเยว่ที่เสียวฟันจนทำได้แค่อมแท่งไอติมทีละนิดๆ จึงหยิบกระดาษทิชชูส่งให้เพื่อนเพื่อเอาไว้รอง
"ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่านายเป็นโรคตาบอดตอนกลางคืนด้วย" ลั่วอี้หลานกินไอติม แล้วหันไปพูดกับเยว่โจว
"งั้นแปลว่าฉันแสดงเก่ง หรือไม่ก็เธอนั่นแหละที่เด๋อเอง" เยว่โจวเย้าแหย่กลับขำๆ
ทั้งสี่คนนั่งอยู่บนดาดฟ้า มองดูแสงอัสดงสีหม่นยามเย็น และเพลิดเพลินไปกับสายลมโชยเอื่อยที่พัดผ่านใบหน้า
ลั่วอี้หลานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ "เวลามองเห็นทุกอย่างตรงหน้าค่อยๆ เลือนรางไป นายรู้สึกยังไงเหรอ?"
เมื่อก่อนเพราะกลัวว่าความลับจะรั่วไหล เยว่โจวจึงไม่ยอมแม้แต่จะมีเพื่อน เขาหมกมุ่นอยู่กับการปิดบังความลับเพราะกลัวจะส่งผลกระทบต่อเยว่ซื่อกรุ๊ป
นั่นทำให้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังและต
