"ห้องสมุดโรงเรียนพวกเธอซ่อนสมบัติไว้หรือไง? แค่หนังสือเก่า ๆ ไม่กี่เล่ม จะล็อกไว้ทำไมหนาแน่นขนาดนี้?" อันซูไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
"เร็ว ๆ หน่อยสิ"
ลั่วอี้หลานผลักเขาเบา ๆ อันซูถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีงานสำคัญต้องทำ เขาเปิดกระเป๋าเครื่องมือที่เตรียมมา แล้วเริ่มสอดอุปกรณ์เข้าไปในรูแม่กุญแจทีละชิ้น
เหอเยว่ดึงแขนเสื้อของลั่วอี้หลาน กระซิบกระซาบข้างหูเธอ "ฉันลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย"
"ฉันก็เหมือนกัน"
เวลาผ่านไปสิบห้านาทีอย่างน่าอึดอัดและตึงเครียด จนเหอเยว่เริ่มรอไม่ไหว "วิชาลับเฉพาะของนาย... ตอนนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้วเหรอ?"
“นี่คุณน้อง เธอเนี่ยพูดจาอ้อมค้อมดีจังนะ" อันซูยิ้มแห้ง ๆ กำลังจะเปลี่ยนไปใช้เหล็กแหลมอีกอันลองดู แต่กลับมีเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง
"งั้นให้ฉันลองดูหน่อยไหม?"
เหอเยว่เป็นคนขวัญอ่อนอยู่แล้ว เกือบจะหลุดปากร้องกรี๊ดออกมา ดีที่เยว่โจวตาไวคว้าตัวไว้แล้วเอามืออุดปากเธอ
