“นี่นายไม่เห็นหน้าเขาเลยเหรอ?”
หลินเซี่ยหนิงกัดหลอดในขวดน้ำอัดลมพลางมองอันซูที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่น
“ฝุ่นมันเยอะมากเลยจะไปเห็นชัดได้ยังไงล่ะ แถมตอนนั้นสถานการณ์ก็ชุลมุนวุ่นวายสุดๆ”
อันซูทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยความน้อยใจ จูหวยหนิงเลยเอามือลูบหัวปลอบใจตามพิธี
“แค่นี้นายก็เก่งมากแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ได้ทิ้งลั่วอี้หลานไว้”
“ไม่มีผู้ชายคนไหนทิ้งสาวสวยได้ลงคอหรอก!” อันซูยืดอกพูดด้วยความภาคภูมิใจ
แต่ไม่นานทุกคนก็หันกลับมาให้ความสนใจกับโทรศัพท์มือถือตรงหน้าอีกครั้ง
ทุกคนสุมหัวกัน แต่อันซูก็ยังพยายามเบียดแทรกเข้ามาด้วย “พวกเธอว่าในนี้มีอะไรอยู่?”
“จะเป็นหลักฐานการฆ่าคนของโจวเหวินเหอหรือเปล่านะ?” หลินเซี่ยหนิงตั้งข้อสังเกต
ลั่วอี้หลานเคาะหัวเธอเบาๆ “เธอลืมไปแล้วเหรอ? ตอนที่หวังซิ่วหย่าตกตึก โจวเหวินเหออยู่ในห้องมอนิเตอร์นะ”
“งั้นก็ต้องเป็นหลักฐานที่เขาทำร้ายร่างกายคนแน่ๆ!”
จูหวยหนิงยั
