“ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
เหอเยว่ไม่สนความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้า เธอพยายามเบียดเสียดฝูงชนเพื่อเดินออกไป จนทำให้นักเรียนที่นั่งอยู่พากันส่งเสียงจิ๊จ๊ะแสดงความไม่พอใจ
“เสี่ยวเหอ! เสี่ยวเหอ!” หลินเซี่ยหนิงและลั่วอี้หลานพยายามตะโกนเรียกให้เธอเดินกลับมา แต่เหอเยว่กลับไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย
ในขณะที่บนเวที การกล่าวสุนทรพจน์ของเยว่โจวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
“สวัสดีครับทุกคน ผมเยว่โจว มาจากอวิ๋นหลงครับ”
เหอเยว่ยืนอยู่บนบันไดทางเดินที่ทอดยาว พลางจับจ้องไปยังคนที่อยู่ใจกลางเวที ไฟมืดขนาดนี้ เยว่โจวจะมองเห็นงั้นเหรอ?
ทันใดนั้น แสงไฟก็วาบขึ้นมาแวบหนึ่ง แสงนั้นแทงตาจนเหอเยว่ต้องหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าสปอตไลต์ดวงยาวที่อยู่เหนือศีรษะของเยว่โจวกำลังแกว่งไปมาเล็กน้อย
ไม่ชอบมาพากลแล้ว!
ท่ามกลางไฟนับสิบดวงบนนั้น มีดวงหนึ่งที่ลวดสลิงที่ขึงอยู่เริ่มขาดออกจากกัน มันซ่อนตัวอยู่
