สายลมยามค่ำคืนพัดกรรโชกจนเส้นผมของเหอเยว่ปลิวไสวไปตามลม
ภายใต้สายตาของโจวเหวินเหอที่แทบจะเชือดเฉือนเธอเป็นชิ้น ๆ เหอเยว่เอ่ยเน้นทีละคำอย่างชัดเจน
“หวังซิ่วหย่าถูกฆ่าตาย”
“ฉันบอกแล้วไงว่ายัยนั่นรนหาที่ตายเอง! ไม่รู้จักเคารพครูเอาซะเลย!”
โจวเหวินเหอตวาดสวนกลับทันที แต่พอเริ่มตั้งสติได้ เขาก็กางมือออกอย่างไม่ยี่หระ
“ต่อให้ฉันฆ่ายัยนั่นแล้วจะทำไม? คนบ้าแบบนั้น มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ก็ไม่มีคุณค่าอะไรอยู่แล้ว!”
โจวเหวินเหอกำลังโกหก
“เป็นไปไม่ได้” หลินเซี่ยหนิงตระหนักถึงความผิดปกติได้ทันที เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ตอนนั้นโจวเหวินเหออยู่ในห้องมอนิเตอร์ชัดๆ”
และก่อนตาย หวังซิ่วหย่าก็บอกว่าไม่ใช่เขา แต่พวกเธอไม่มีหลักฐาน
โจวเหวินเหอก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้เหมือนกัน ท่าทางของเขาจึงดูผ่อนคลายลง
“เหอเยว่ อีกอย่างนะ พูดอะไรก็ต้องมีหลักฐาน ไม่อย่างนั้นถ้ามีข้อสงสัย ผลประโยชน์จะตกเป็นของจำเลย”
“ฉันไ
