บทที่ 14
ตลอดหลายวันที่อยู่ป่านอกเมือง หลัวอี๋อิ่งคอยดูแลเขาไม่ห่าง หวังว่าจะลดความรู้สึกผิดที่อยู่ในใจลงได้บ้าง โดยไม่ได้สนใจเรื่องของสาวใช้และคู่หมั้นอีกเลย
“องค์รัชทายาทยังคงต้องดื่มยาอีกหรือ” หลัวอี๋อิ่งถามหมอที่เดินถือยาเข้ามาให้ นี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว บาดแผลของเขารุนแรง ถึงต้องรักษานานเพียงนี้เลยหรือ
“นี่เป็นยาเทียบสุดท้ายแล้วขอรับ” ท่านหมอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับคุณหนูหลัว
“อ่อ เช่นนั้นก็นำเข้ามาเถิด” วันนี้นางพาเขาออกมานั่งชมทิวทัศน์อยู่ริมน้ำ
“นี่ขอรับ” เขานำยามาวางที่โต๊ะ แล้วรีบร้อนเดินออกไป
“ดื่มยาก่อนนะเพคะ” นางยกถ้วยยาแล้วป้อนเขาทีละคำอย่างช้าๆ
“ข้าว่าจะถามเจ้าหลายวันแล้ว เหตุใดยานี่จึงไม่มีรสขมเลยเล่า” เขาถามขึ้นอย่างสงสัย
“ยานี่ข้าให้หมอเติมน้ำผึ้งลงไป จะได้ทานง่ายขึ้น”
“อ่อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เจ้าช่างใส่ใจยิ่งนัก” เขายิ้มน้อย ๆ ออกมา นางช่างใ
