บทที่ 16
หลัวอี๋อิ่งหลับตาฟังรายงานอย่างสบายอารมณ์ พลางเคาะนิ้วลงที่วางแขนอย่างผ่อนคลายเมื่ออาจิงรายงานจบ นางก็ลืมตาแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ช่างรักกันดียิ่งนัก”
“เราจะปล่อยไปแบบนี้ จะดีหรือเจ้าคะ” อิงอิงถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ จะปล่อยให้คนชั่วช้าเช่นนั้นมีความสุขได้อย่างไร
“หึ ปล่อยให้นางมีความหวังไปเถิด เพราะอย่างไรสิ่งที่นางหวังก็ไม่มีทางเกิดขึ้น” นางหัวเราะออกมาเบา ๆ ผู้ที่ทำให้นางต้องมาลำบากในที่แห่งนี้ มันจะต้องทุกข์ทรมานกว่านางยิ่งกว่า หญิงสาวได้แต่คิดอย่างแค้นใจ
“คุณหนูจะจัดการนางอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“ไม่รีบ ๆ ปล่อยให้นางได้มีความสุขไปก่อนเถิด” นางโบกพัดในมือไปมาอย่างช้า ๆ จะมีเรื่องอันใดที่ทำให้เสียใจยิ่งกว่าการที่คิดว่าตนเองได้ครอบครอง แต่แท้จริงแล้วกับมิใช่เลยสักนิด
ผ่านไปหลายวัน หลัวอี๋อิ่ง ยังคงเก็บตัวเงียบอยู่ในเรือน ข่าวการป่วยของนางค่อย ๆ แพร่กระจายออกไปเรื่อย ๆ
