บทที่ 17
“มีคนสั่งอาหารแล้วใช่หรือไม่” เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดยอมเอ่ยอะไรออกมา หลัวเหวินซานจึงเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ
“ยัง ข้ารอให้พวกเจ้ามาก่อน” ถางอีเฟยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“อ้อ เช่นนั้นก็เรียกเสี่ยวเอ้อเข้ามาเถิด”
“สั่งได้เต็มที่ วันนี้ในฐานะที่ข้าเป็นผู้ที่อาวุโสสุด ข้าจะขอเป็นเจ้ามือเอง” เขาพูดขึ้นอย่างใจกว้าง อย่างไรก็ต้องเป็นครอบครัวเดียวกัน อาหารเพียงมื้อเดียวเหตุใดเขาจะไม่สามารถเลี้ยงได้
“ขอบคุณพี่เฟย” ไป่ตงเล่อรีบเอ่ยขอบคุณก่อนผู้ใด แม้มุมปากจะยกยิ้ม แต่ภายในใจก็เกิดความขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย งานเลี้ยงนี้เดิมที่ก็เป็นเขาที่เสนอ แล้วอีเฟยผู้นี้เป็นใครจึงมาแย่งเอาผลงานของเขาเช่นนี้
เมื่อสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อเสร็จแล้ว ทั้งหมดก็พากันพูดคุยอย่างสนุกสนาน โดยมีไป่ตงเล่อเป็นผู้นำในการสนทนานี้ เขาเป็นคนที่ร่าเริง ช่างพูดช่างคุย จึงทำให้การรออาหารไม่น่าเบื่อ
รอได้ไม่นานอาหารมากม
