บทที่ 10
องค์รัชทายาทเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ฉุกคิดขึ้นได้ บุตรสาวคนโตของจวนราชครูมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว
แต่เหตุใดเขาจึงต้องรู้สึกผิดหวังเช่นนี้ด้วย ตั้งแต่เจอกันครานั้น ใบหน้าของนางก็ไม่เคยหลุดออกจากห้วงความคิดของเขาอีกเลย
เมื่อเห็นว่าองค์รัชทายาทเงียบไปนาน ราชครูหลัวจื่อโจวจึงได้เอ่ยขึ้น
“พระองค์จะเสด็จไปกับพวกกระหม่อมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ พระองค์มิได้เจอกับซานเอ๋อร์นานแล้ว จะได้พบปะสังสรรค์กันหน่อย” เขาเห็นว่าทั้งสองไม่ได้พบกันนานแล้ว จึงอยากให้พระองค์ได้พบกับสหายบ้าง พระองค์ทรงเคร่งเครียดเรื่องงานเกินไป จึงอยากให้ผ่อนคลายบ้าง
“เช่นนั้นก็ได้ ท่านก็ส่งคนไปแจ้งวันเวลาที่วังบูรพาก็แล้วกัน” ออกไปผ่อนคลายหน่อยก็คงจะไม่เป็นไร รู้สึกว่าช่วงนี้เขาคงจะเครียดกับงานมากเกินไป
“ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นเราขอตัวก่อน” เขาเอ่ยลาแล้วออกจากจวนไป ด้วยความสับสนที่เกิดขึ้นในใจ เพียงแค่รู้ว่านางมีคู่หมั้นอยู่แล้
