บทที่ 12
หลัวอี๋อิ่งยืนมองทั้งสองพลอดรักกันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ นางคิดไว้แล้วว่าอย่างไรสองคนนี้ก็ต้องลอบพบเจอกัน และก็เป็นอย่างที่นางคิดเอาไว้จริง ๆ
เมื่องิ้วที่นางตั้งใจมาชมจบลงแล้ว นางก็ค่อย ๆ ถอยหลังเพื่อกลับเข้าไปในกระโจม ก็ชนเข้ากับคนผู้หนึ่งเข้าอย่างแรง
หลัวอี๋อิ่งยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ตอนนี้นางยังไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้อีก นางอยากจัดการสองคนนั้นด้วยตัวของนางเอง และตอนนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าคนที่ช่วยเหลือซือซือเป็นใครและเป็นอะไรกับนาง นางจะไม่ยอมให้คนอื่นรู้เรื่องนี้อีกเด็ดขาด
หญิงสาวค่อย ๆ หันไปเผชิญหน้ากับคนผู้นั้น ในใจก็ภาวนาขอให้เป็นน้องสาวที่รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่นางชนนั้นคือ องค์รัชทายาทของแคว้น
เมื่อเห็นว่าคนที่นางชนเป็นองค์รัชทายาท ก็หันไปมองยังสองคนที่นางมาแอบมองอยู่ ปรากฏว่าทั้งสองออกไปแล้ว นางจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ทำไมต้องโล่
