บทนำ
946 Words
โรงพยาบาล N.Hospital
“คุณใช่ไหมที่เป็นคนสั่งจ่ายยา”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“ไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร ผมไม่ได้ออเดอร์ยาตัวนี้เลยด้วยซ้ำ”
‘ใบเตย’ ทันตแพทย์สาวสวยประจำโรงพยาบาลแห่งนี้กำลังยืนมองบทสนทนาของคนสองคนหลังจากที่เดินกลับมาจากห้องน้ำ
“ไม่ทราบค่ะ ดิฉันเป็นแค่พยาบาลไม่สามารถสั่งจ่ายยาเองได้ ออเดอร์ได้เฉพาะแพทย์เท่านั้นค่ะ”
“อย่ามาเถียงผมนะคุณข้าว”
ข้าว หรือ ‘ข้าวสวย’ ที่กำลังยืนค้ำเอวเอ่ยเสียงแข็งแข่งกับแพทย์เวรจนคนไข้รวมถึงญาติที่อยู่บริเวณใกล้ ๆ ต้องหันมองด้วยความสนใจ เธอเป็นเพื่อนสนิทของใบเตย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้
ทันตแพทย์สาวหยุดดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น
“ลายมือคุณหมอหรือเปล่าคะ แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ลายมือฉันค่ะ”
ข้าวสวยยื่นใบออเดอร์ยาสำหรับคนไข้แต่ละเตียงให้แพทย์เวรดู เธอจ่ายยาตามใบสั่งยาเท่านั้น เมื่อแพทย์เวรดูใบออเดอร์ก็พบว่าเป็นลายมือเขาที่สั่งจ่ายยาเองจริง ๆ ทำได้แค่ยกมือขึ้นกุมขมับ แต่ข้าวสวยยืนกอดอกมองหน้าอย่างเอาเรื่อง
“โอเค ผมผิดเอง” สิ้นเสียงก็หันหลังพร้อมกำลังจะเดินออกไป
“เดี๋ยวค่ะ”
“...”
“คุณหมอยังไม่ได้ขอโทษฉันค่ะ”
“ผมขอโทษ” ก่อนจะพูดออกมาได้ต้องยืนทำใจอยู่นาน ข้าวสวยก็เอาแต่จ้องหน้าไม่เลิก นัยน์ตาเอาเรื่องอย่างไม่ลดละ ก่อนที่แพทย์คนนั้นจะเดินออกไป
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคนที่ยืนดูทันทีเมื่อเหตุการณ์จบลง ใบเตยรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนเธอไม่เคยยอมใคร เรื่องปากแจ๋วต้องยกให้เป็นนัมเบอร์วัน ไม่เฉพาะเรื่องปากแจ๋วนะ เรื่องพูดไปเรื่อยไม่หยุดนี่ก็ถึงกับต้องกุมขมับเหมือนกัน
“กับแพทย์ก็ไม่เว้นเลยนะ”
ใบเตยเดินเข้าไปทักทายเพื่อนสาวเมื่อเธอจ่ายยาให้คนไข้ครบทุกเตียงแล้ว ข้าวสวยหันมาส่งยิ้มให้เหมือนเคยก่อนจะเดินเลี่ยงห้องพักคนไข้ออกมาพร้อมกัน
“ก็ฉันไม่ผิด จะยอมทำไมล่ะ”
“ไม่กลัวโดนแพทย์ร้องเรียนอีกหรือไง”
“ไม่กลัว มาเถอะ”
“เก่งจ้าาา”
“แกก็ไม่ต่างจากฉัน ไม่ต้องมาพูด”
ใบเตยกับข้าวสวยเป็นเพื่อนสนิทกันสมัยมัธยม หลังจากเข้ามหาวิทยาลัยต่างคนก็ต่างไปคนละทิศละทาง แต่ความบังเอิญยังมีอยู่ทั้งสองกลับมาเจอกันตอนทำงาน ความสนิทไม่เคยลดลงเลยแม้จะห่างกันไปหลายปี
“แล้วนี่ไม่ทำงานหรือไง”
“แวะมาเข้าห้องน้ำระหว่างรอคนไข้นัดน่ะ” หลังสิ้นเสียงเอ่ยผู้ช่วยก็เดินเข้ามาบอก
“หมอเตย คนไข้มาแล้วนะ” ทันตแพทย์สาวยกยิ้มพยักหน้าส่งให้ผู้ช่วยก่อนจะหันไปหาเพื่อนสาว
“วันนี้ขึ้นเวรหรือเปล่า”
“ขึ้นสิ แลกเวรไว้สำหรับพรุ่งนี้แล้ว”
“เรื่องแบบนี้ไม่เคยจะพลาด”
“แน่นอน”
เรื่องที่สองสาวเพื่อนสนิทกำลังเอ่ยถึงคือพรุ่งนี้พวกเธอมีนัดไปงานเลี้ยงรุ่นกัน เป็นเพื่อนสมัยมัธยมนัดเจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาสิบสองปีตั้งแต่เรียนจบมอหก
“ฉันได้ข่าวว่านายน์จะมาด้วยนะ”
ประโยคนั้นทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนหน้านี้ของใบเตยหุบลงอัตโนมัติ ถ้าเอ่ยถึงกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอที่มีทั้งหมดห้าคนรวมตัวเธอเอง มีข้าวสวย คินน์ เชน และนายน์
กลุ่มเพื่อนที่มีผู้ชายมากกว่าผู้หญิง สิบสองปีที่แล้วอาจจะเป็นเรื่องแปลกที่ผู้ชายผู้หญิงเป็นเพื่อนกัน ความสนิทของทั้งห้าคนสร้างคำนินทามากมายทั้งจากผู้ใหญ่และทุกคนในโรงเรียน และด้วยความหน้าตาดีของเพื่อนชายทั้งสามคนทำเอาสาว ๆ ในโรงเรียนต่างก็อิจฉาใบเตยกับข้าวสวย
ไม่ได้มีเฉพาะข้อดี ข้อเสียก็มีเหมือนกัน เพราะไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเข้ามาจีบใบเตยกับข้าวสวยเลยแม้แต่คนเดียว เพื่อนชายของพวกเธอแสกนผู้ชายที่เข้ามาหนักยิ่งกว่าพ่อแม่
เมื่อเอ่ยถึงชื่อนายน์ให้ได้ยินความทรงจำก็ตีเข้ามาในหัว ภาพในวันวานยังคงชัดเจนมาจนถึงทุกวันนี้
“แกรู้ได้ไง”
“ก็ไอ้เชนทักมาบอก”
“...”
“ฉันรู้แล้วว่ามันหายไปไหนมาไม่ติดต่อเพื่อนมาบ้างเลย มันไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้เรียนจบแล้วก็เลยจะกลับมา”
“อ่อ”
“เรียนจบปริญญาเอกเลยนะได้ข่าว” ใบเตยพยักหน้ารับเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนเธอเอ่ยออกมา ข้าวสวยยังคงเม้าท์มอยถึงเพื่อนอย่างออกรสออกชาติพร้อมสีหน้าภาคภูมิใจ
“งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อน คนไข้รอแล้ว”
“อืม ๆ เดี๋ยวฉันทักหา”
ใบเตยเดินกลับแผนกทันตกรรมด้วยความคิดวิตก เธอไม่นึกว่านายน์จะกลับมาเลยด้วยซ้ำ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเขาทั้งสองตั้งแต่วันวานทำให้นายน์หลบหน้าหายไปจนถึงทุกวันนี้
ความรู้สึกผิดยังมีอยู่เต็มอก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่ทำอะไรแบบนั้นออกไปเลย การกระทำที่เกิดขึ้นในอดีตยังส่งผลมาจนถึงปัจจุบัน สิบสองปีที่ไม่ได้ติดต่อกันคงจะทำให้ความเป็นเพื่อน ความสนิทลดลงจากเมื่อก่อนมาก
ถึงปากจะบอกว่าเป็นเพื่อนกัน แต่เพื่อนคนนั้นกลับหายไปจากชีวิตไม่มีแม้แต่คำลา ปล่อยให้เธอต้องจมอยู่กับความรู้สึกนี้มาหลายปี
- Writer
