Hastane kapısında duran araçtan inmek için yeltenmişken "Bekle başımın belası." dedi gri gözlüm. Unuttuğu bir şey vardı, bela olabilirdim fakat benim cinsim tatlı bela olmaya daha müsaitti. O bekle dedi, ben bekledim... O geldi ve ben tekrar kucağındaki yerimi edindim. Böyle giderse kesinlikle buraya alışacaktım. Ne de olsa onun için taşıması da güç değildi, en azından herhangi bir zorlanma hali yoktu.
Acil kapısından içeri girerken, gün içerisinde olduğu gibi yine meraklı bakışların odağı olmuştuk. Saat neredeyse sabahı gösteriyordu, ama buna rağmen hastane hınca hınç doluydu. İnsanların öğürme sesleri ve ellerindeki poşetleri ağızlarına tutmuş olmaları nedeniyle Ali'nin kucağına daha çok sokulurken, sabır çekip başını olumsuz anlamda sallayışını pek de kaale alıyor gibi değildim.
"Bakm
