พิษรักนายวิศวะ

เรื่องบังเอิญ

พิษรักนายวิศวะ

. เรื่องบังเอิญ

เจนรบหันไปมองตามเสียงของหญิงสาวที่เรียกชื่อเขาและมองนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบออกมา

“ครับ นึกว่าใครน้องน้ำขิงนั่นเอง ดีเลยครับขอบใจมากนะที่เสียสละให้เพื่อน”

เจนรบตอบน้ำขิงและยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะพยุงแสนดีมานั่งและพยักหน้าให้หญิงสาว

“ขอบคุณมากนะคะพี่เจนรบที่พามาส่ง และขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะคะ”

แสนดีตอบออกมาอย่างเป็นกันเองและนั่นทำเอาทั้งน้ำขิง และ แบดซ์มองหน้าทั้งคู่ด้วยความสงสัย

“งั้นพี่ไปก่อนนะ”

เจนรบหันมาบอกกับแสนดี ก่อนหันมาหาน้ำขิงอีกครั้ง และนั่นทำเอาน้ำขิงเองก็ใจสั่นไม่ต่างกันที่ได้คุยกับชายที่เธออแอบชอบมานาน

“น้องน้ำขิงครับงั้นรบกวนไปเอาเก้าอี้ด้วยก็แล้วกันนะครับ พอดีว่าพี่ต้องรีบไปเรียน”

เจนรบบอกออกมาทำเอาน้ำขิงถึงกับอึ้งในคำตอบของชายหนุ่ม แต่ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก หญิงสาวรีบเดินตามเจนรบ แต่....

“แยกกันตรงนี้เลยแล้วกันนะครับพอดีว่าพี่มีเรียนตึกนี้” เจนรบชี้ไปยังเป้าหมายของตนก่อนเดินแยกไปที่สุด

น้ำขิงถึงกับหน้าเหวอ ไปในทันทีที่เห็นว่าเขาเดินหนีไปต่อหน้าต่อตา

“หือ ทำไงจะได้ครองใจพี่เขาสักทีนะ”

น้ำขิงอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ อุตส่าห์เสียสละเก้าอี้ให้เด็กใหม่แท้ ๆ แล้วเชียวและคิดว่าจะได้เดินไปเอาเก้าอี้ด้วยกัน แต่ดันพลาดอีกจนได้ ที่สุดต้องเดินไปเอาเพียงลำพัง พร้อมกับลากเก้าอี้มาอย่างยากลำบาก

ในห้องเรียน

แสนดีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แบดซ์ก็ไม่สนใจใครสักเท่าไหร่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเฉยทำเอาคนที่นั่งข้าง ๆ รู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก แบดซ์ดึงโทรศัพท์ของแสนดีมา แล้วแกว่งมันเอาไว้อย่างนั้น

“นี่นาย !!”

แสนดีเรียกแบดซ์แต่ว่ายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อชายหนุ่มก็เอามือชี้ไปที่ริมฝีปากตัวเองและชี้ไปที่แสนดี และนั่นทำให้แสนดีถึงกับหยุดไปในทันที

“ให้โอกาสพูดอีกทีหนึ่ง”

แบดซ์พูดออกมาและเอียงคอมองหน้าแสนดีด้วยท่าทางที่กวนประสาทน่าดู

“นี่นาย...แบดซ์!!”

แสนดีเรียกอย่างเน้น ๆ ด้วยความโมโหและแบมือออกมา

“ออกมาคุยกันหน่อย”

“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนายนะ ฉันปวดขาไม่อยากเดินเพราะว่านายนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องเจ็บตัว”

“ได้ ไม่เดินก็ไม่เดิน”

ว่าแล้วแบดซ์ก็เอาโทรศัพท์ของแสนดีใส่ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ก่อนจะช้อนร่างของแสนดีแล้วอุ้มเดินออกไปยังนอกห้องในทันที สร้างความแตกตื่นรอบสองต่อเพื่อนที่อยู่ภายในห้องเรียนเป็นอย่างมาก

ระหว่างทางที่เดินออกไปด้านนอกนั้น ดันเจออาจารย์ที่กำลังกลับมาสอนเพราะก่อนหน้านั้นออกไปทำธุระส่วนตัว

“สองคนนี้ทำอะไรกัน แบดซ์ ทำไมอุ้มเพื่อนอย่างนั้น”

อาจารย์เอ่ยถามและมองมาที่ทั้งสองคน

“พอดีว่าเพื่อนใหม่หกล้มครับตอนที่เราออกมาข้างนอกผมเลยจะพาไปห้องพยาบาล ส่วนเรื่องเรียนถ้าเธอเรียนไม่ทันผมติวให้เธอได้ครับ” แบดซ์บอกกับอาจารย์ที่ถามไถ่ด้วยความนอบน้อมถ่อมตนเป็นอย่างมาก ทำเอาแสนดีถึงกับมองด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

“เช่นนั้นก็ได้ เธอเก่งอยู่แล้ว ส่วนเธอที่มาใหม่มีอะไรที่ไม่เข้าใจก็ถามแบดซ์เขาได้นะ รีบไปแล้วก็รีบกลับมาเรียนเข้าใจไหม”

“ครับ” แบดซ์ตอบรับก่อนเดินอุ้มแสนดีออกไปในทันที

เมื่อเดินออกมาได้สักพักนั้น แบดซ์พาแสนดีมานั่งที่โต๊ะมาหินอ่อนด้านหลังตึก ส่วนเขายังคงยืนค้ำหัวของแสนดีอีกทั้งเท้าข้างหนึ่งยักยกมาเหยียบตรงม้านั่งข้างหนึ่ง ส่วนมือทั้งสองข้างก็มาค้ำยันไว้ที่โต๊ะ ทำให้แสนดีที่อยู่กึ่งกลางร่างของแบดซ์ ถึงกับหายใจหอบถี่ เพราะไม่ต่างกับตอนนี้เธอกำลังโดนเขาโอบกอดอยู่นั่นเอง

“เธอไปรู้จักกับไอ้เจนรบได้ยังไง”

แบดซ์ถามอย่างเอาเรื่องเป็นที่สุด

“ทำไมอ่ะ ก็เพิ่งรู้จัก ไม่ได้เหรอ ? ทำไมการที่ฉันจะรู้จักใครฉันจำเป็นต้องรายงานนายด้วยหรือยังไง”

“เอาเป็นว่าฉันจะบอกเธอให้เอาบุญก็แล้วกันนะ ว่าไอ้เจนรบหน่ะน้ำขิงเขาจองอยู่ อย่าได้ไปยุ่ง ไปคุย ไปอ่อยถ้าเห็นนะมีหวังโดนดีแน่ ไม่เชื่อก็คอยดีก็แล้วกัน อยากลองไหมแต่ไม่รับประกันนะว่าจะแค่จูบหรือเปล่า”

“ดูเหมือนว่านายจะเป็นห่วงเป็นยัยกับผู้หญิงคนนี้ซะเหลือเกินนะนายแบดซ์ เอาเป็นว่าถ้านายทำตามที่ฉันบอกฉันอาจจะเลิกยุ่งกับพี่เจนรบก็ได้”

แสนดีต่อรองอย่างคนที่ได้เปรียบ และกระตุกยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ไม่ต่างกัน

“อะไร จะให้ทำอะไร” แบดซ์ถามออกมาด้วยท่าทางที่หงุดหงิดเป็นอย่างมาก

“อืม งั้นต่อไปนายก็ปกป้องฉันสิ ฉันไม่อยากสุงสิงกับใครนายทำได้ไหม แค่ไม่ให้ใครมาวุ่นวายกับฉันก็พอทำได้ไหมละ เหมือนที่นายทำกับผู้หญิงคนนั้น ฉันไม่รู้ว่าระหว่างนายกับเธอความสัมพันธ์จะเป็นยังไง แต่ถ้านายทำได้ฉันก็ทำได้ตกลงไหมล่ะ”

แสนดีถามและจ้องหน้าแบดซ์