พิษรักนายวิศวะ

ข้อแลกเปลี่ยน

พิษรักนายวิศวะ

ข้อแลกเปลี่ยน

“เสียใจด้วยนะเพราะคนที่ฉันจะปกป้องมีแค่เพียงคนที่ฉันรักและเต็มใจที่จะดูแลเท่านั้น เธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมายื่นข้อเสนอแบบนั้น” แบดซ์ถามและมองมาที่แสนดีอย่างไม่ยี่หร่า อีกทั้งสายตามที่มองมาที่แสนดีนั้นเต็มไปด้วยแววตาของผู้ที่ชนะเป็นอย่างมากด้วยเพราะคิดว่าแสนดีคงจะต้องอับอายกับคำตอบของเขาเองเป็นอย่างแน่นอน

“แล้วแต่เอาที่สบายใจ แล้วยังไงมีอะไรอีกไหมที่พามาที่นี่ อย่าบอกนะว่านายนะแอบรักยัยนั่น แต่เหมือนหมาเห่าเครื่องบินที่ได้แค่เฝ้ามอง มองดูคนอื่นรักกัน หรือว่าเอ.”

แสนดีทำท่าคิดหนัก แบดซ์มองดูใบหน้าสวยของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกมา

“อะไรก็ช่างเตือนไว้ก่อนว่าให้ถอยห่างจากไอ้เจนรบไม่อย่างนั้นได้เห็นดีกันแน่” แบดซ์ยังคงข่มขุ่อยู่อย่างนั้นก็ได้แต่หวังว่าผู้หญิงที่มาใหม่อย่างยัยนี่่จะยอมถอยห่างจากเจนรบสักที

“จะคอยดูก็แล้วกัน ” พูดจบแบดซ์หันหลังจะเดินหนีแต่หญิงสาวเรียกเอาไว้เสียก่อน ทำเอาแบดซ์หยุดชะงักก่อนจะหันกลับมาที่แสนดีอีกครั้ง "อะไร มีอะไรอีก " แบดซ์ถามออกมาด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

“เดี๋ยวนาย แบดซ์ นายพาฉันมานายก็พาฉันกลับสิ” แสนดีรีบลุกขึ้น แต่ว่าแบดซ์ก็ไม่ฟังกลับเดินออกไปอย่างช้า ๆ ทำเอาแสนดีถึงกับส่ายหัวก่อนจะพูดออกมาเพียงลำพัง “ได้สิจะเอาแบบนี้ใช่ไหม” แสนดีถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง

พูดจบแสนดีก็เดินกึ่งวิ่งตามแบดซ์ไปแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อแสนดีกระโดดขึ้นขี่หลังชายหนุ่ม ทันทีทำเอาแบดซ์ร้องออกมาเสียงดังลั่น ดีที่ว่าไม่มีคนอยู่บริเวณนั้้น ไม่อย่างนั้นคงได้เกิดเรื่องเป็นแน่

“โอ๊ย ตกใจหมดเลยยัยนี่เป็นบ้าอะไรมาขี่หลังทำไมลงไปเดี๋ยวนี้นะ” แบดซ์หันมาบอกแสนดีทั้งที่หญิงสาวยังคงล็อกคอไว้แน่น เพราะใส่กระโปรงเลยไม่ได้เอาสองขาคีบตัวแบดซ์ หากแต่ตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับผีก่องกอยของหนังจีนใสสมัยก่อนที่มักจะมีลูกผีห้อยด้านหลังแม่ผีอยู่อย่างนั้น และนั่นมันทำให้แบดซ์หายใจไม่ออก แบดซ์ทั้งไอ ทั้งสำลักน้ำลายของตัวเอง

“เออ ๆ ปล่อยก่อนเดี๋ยวพาไป หายใจไม่ออกโว๊ย” แบดซ์ถึงกับร้องออกมาอย่างดังทำเอา แสนดีรีบปล่อยเพราะกลัวว่าเขาจะขาดอากาศหายใจเสียก่อน แต่นั่นก็แค่สั่งสอนว่าอย่ามาทำปากดีกับคนอย่างแสนดีเป็นอันขาด

“เธอนี่มันอ่อยเก่งเน๊อะ อยากให้ฉันอุ้มเหรอหรือว่าอยากให้ฉันจูบอีก” แบดซ์ถามและมองหน้าแสนดีอย่างเอาเรื่อง

“นี่นายไอ้บ้าใครกันมันจะอยากให้คนปากหมาอย่างนายจูบ จูบกับนายฉันจูบกับหมาดีกว่า” พูดจบแสนดีก็เดินตัวปลิวไปในทันที ทำเอาแบดซ์หัวเสียอีกรอบ ก่อนเดินตามไป

“นี่เธอเดี๋ยว เฮ้ย เรียกไม่ได้ยินหรือยังไง”

“ฉันไม่ได้ชื่อเธอ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้โรคจิต ลามก จิตสกปรก”

แสนดีด่าเป็นชุด ๆ ก่อนเดินไปโดยมีแบดซ์วิ่งตามและจับข้อมือแสนดีเอาไว้ “บอกให้รอก่อน”

“ปล่อยนะ อะไรอีก นายจะเอาอะไรกับฉันอีก แม่งวันแรกก็เจอแต่พวกประสาททั้งนั้น”

“เออ ปล่อยก็ได้” แบดซ์พูดจบก็ปล่อยแสนดี ก่อนที่สองคนจะเดินตามกันกลับไปเรียนที่ห้อง

บรรยากาศภายในห้องดูอืมครึมเป็นอย่างมากเมื่อในตอนนี้ ไม่ว่าอาจารย์จะถามอะไรนั้นทั้งแบดซ์และแสนดีต่างแย่งกันตอบ ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบและมองสองคนด้วยความทึ่งบางคนถึงกับกระซิบกัน

“แบดซ์มีคู่แข่งแน่ เด็กใหม่ก็โคตรเก่งเลย”

“แหง๋อยู่แล้วเห็นไหมเลยเสียหน้าไม่ได้”

“แบบนี้ค่อยเรียนสนุกขึ้นมาหน่อย”

“แต่เริ่มสงสารอาจารย์แล้วว่ะ”

กว่าจะหมดคาบเรียนก็ใช้เวลานานพอสมควร กว่าสงครามน้ำลายระหว่างแบดซ์ กับ แสนดีจะสงบลง น้ำขิงเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แบดซ์รีบลุกขึ้นไปแล้วเดินไปหาน้ำขิงทันที

“ไปไหนมาเหรอ ทำไมเพิ่งมา”

“เปล่าก็ไปเอาเก้าอี้นั่นแหละ แต่ว่าเดินเลยห้องเก็บของ” น้ำขิงบอกด้วยท่าทางเศร้าสร้อยเป็นอย่างมาก แบดซ์หันมามองแสนดีเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจเลยหันมาหาน้ำขิงต่อ

“ท่าทางดูไม่ค่อยสบายนะมีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่หรอกเราไม่เป็นอะไร ว่าแต่อาจารย์สอนไปถึงไหน”

“เยอะเลยไม่เป็นไรหรอกเราอัดเสียงไว้ให้แล้วไปนั่งโต๊ะเราสิ” แบดซ์บอกกับน้ำขิงก่อนที่หญิงสาวจะส่ายหน้าหนี

“น้ำขิงเป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าเรื่องไอ้นั่นอีกแล้ว” แบดซ์ถามออกมาด้วยความห่วงใย แต่น้ำขิงไม่พูดอะไรก็รีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปในทันที แบดซ์หันมามองน้ำขิงอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะรีบเดินตามน้ำขิงออกไป

แสนดีทั้งที่ไม่อยากจะสนใจแต่ก็อดที่จะมองตามตามด้านหลังของสองคนที่เดินออกไปด้วยกัน