สายรักสายลับ

8 ผมไม่หย่า

8

ผมไม่หย่า

นราธรกลับมาที่บ้านพร้อมกับชู้รักใตนตอนที่ธัญยกรออกไปทำงานที่มหาวิทยาลัยแม้จะเป็นวันหยุดแต่เธอก็ต้องไปเคลียร์งานที่ได้ทำค้างไว้เพราะเธอไม่ได้ทำงานมาสองวันแล้วหลังจากที่รู้เรื่องสามีของเธอมีชู้

“แด๊ดดี๊กลับบ้านแล้วหรอคะ แด๊ดดี๊จะมานอนที่บ้านกับต้นเตยหรอคะ” ลูกสาวตัวน้อยของเขาเอ่ยถามผู้เป็นพ่อขึ้นมาเมื่อเธอเห็นว่าพ่อของเธอมาที่บ้านนาน ๆ ที

“เปล่าหรอกนะคะ แด๊ดดี๊ของหนูจะไปนอนกับคุณแม่ค่ะ” ชู้รักของนราธรพูดขึ้นมาในขณะที่นราธรขึ้นไปเอาของบนบ้าน

“ใครแม่คะ แม่ของหนูก็อยู่ที่นี่ ถ้าอย่างนั้นแด๊ดดี๊ก็ต้องนอนที่บ้านของหนูหรอคะ เย้ ๆ ๆ” เด็กน้อยไร้เดียงสาร้องออกมาด้วยความดีใจเพราะคิดว่าพ่อของเธอจะมานอนที่บ้านด้วย

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะคะ แม่ที่ว่าคือแม่คนนี้ไงคะ ไหนเรียกแม่สิคะ” ชู้รักของนราธรพยายามให้ต้นเตยเรียกเธอว่าแม่เพราะเธอคิดว่าเธอก็เป็นเมียของเขา ลูกของเขาก็ต้องเรียกเธอว่าแม่ด้วย

“หนูมีแม่คนเดียวค่ะ คุณป้าไม่ใช่แม่ของหนูนะคะ หนูไม่เรียกค่ะ” ต้นเตยเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาก็พูดออกมาตามความเข้าใจของเด็กแต่ผู้ใหญ่อย่างเธอกลับไม่พอใจที่เด็กน้อยพูดอย่างนั้น

“นี่นังเด็กคนนี้นี่เดี๋ยวก็ตีให้เข็ดเลย มาเรียกฉันว่าป้าได้ยังไง” ชู้รักของพ่อต่อว่าเด็กน้อยจนเธอร้องไห้ออกมาเสียงดังจนพี่เลี้ยงต้องพาออกไปจากตรงนั้น

“เป็นอะไรกันทำไมต้นเตยร้องไห้อย่างนั้น” นราธรที่ลงมาจากบนบ้านพร้อมกับกระเป๋าเอกสารถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าลูกสาวตัวน้อย ๆ ของเขาร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เมื่อครู่แค่วิ่งล้มค่ะ เราไปกันเถอะนะคะ” ชู้รักของนราธรพูดขึ้นมาพร้อมกับชวนเขาออกไปจากบ้านหลังนี้เพราะเธอไม่อยากอยู่ที่นี่นานเพราะมันไม่สมศักดิ์ศรีในความคิดของเธอ

นราธรออกจากบ้านไปกับชู้รักไม่นาน ธัญยกรก็กลับมาที่บ้านพร้อมกับขนมของโปรดของลูกสาว

“ต้นเตยอยู่ไหนคะ มามี๊กลับมาแล้วนะคะ มามี๊มีขนมมาฝากหนูด้วยนะคะ” ธัญยกรพูดขึ้นมาพร้อมกับเรียกหาลูกสาวของเธอ

“มามี๊ขาฮือ ๆ เมื่อกี้มีคนใจร้ายมาที่บ้านกับแด๊ดดี๊ค่ะ ฮือ ๆ” ต้นเตยพูดไปร้องไห้ไปทำให้เธอไม่เข้าใจจนธัญยกรต้องถามพี่เลี้ยงว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมลูกสาวของเธอถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้

เมื่อธัญยกรได้ฟังจากปากพี่เลี้ยงเธอทั้งโกรธทั้งสงสารลูกที่มีพ่อเลว ๆ อย่างนราธรที่กล้าให้ผู้หญิงคนอื่นมาหยามเธอกับลูกถึงที่บ้านอย่างนี้

“ทำไมถึงได้กล้าทำกันขนาดนี้เนี่ย มันจะหยามกันมากไปแล้ว แค่ตัวของฉัน ฉันไม่ว่าเลยแต่นี่ลูกทั้งคนให้คนอื่นมาทำอย่างนี้มันจะมากไปแล้ว ฉันยอมไม่ได้แล้ว” ธัญยกรพูดขึ้นมาแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อโทรไปหาสามีของเธอ

“ฉันต้องการหย่า คุณคิดว่าสิ่งมี่คุณกำลังทำฉันไม่รู้หรือไง เรื่องของเรามันควรจบไปนานแล้ว ฉันให้เวลาคุณสองวันมาเซ็นต์ใบหย่าให้ฉันด้วย” ธัญยกรพูดออกมาด้วยความโมโหและเธอก็ต้องการอย่างนั้นจริง ๆ

“ไม่หย่า ยังไงผมก็ไม่หย่า ผมจะอยู่กับลูกของผม” นราธรที่กำลังนอนกับผู้หญิงคนอื่นแต่ปากก็บอกว่าอยากอยู่กับลูกแต่ก็ไม่เคยมาอยู่สักที

“คุณเลิกเอาเรื่องลูกมาอ้างสักที เพราะตอนนี้คุณก็ไม่เคยมาอยู่กับลูก ลูกเรียกร้องคุณมากแค่ไหนแต่คุณก็ไม่เคยสนใจ จะยังไงก็ช่างคุณต้องมาหย่าให้ฉันภายในสองวัน” ธัญยกรยื่นคำขาดให้กับเขาแต่ดูเหมือนว่าสามีของเธอจะไม่เกรงกลัวกับคำพูดของเธอเลยสักนิด

“ผมไม่หย่ายังไงผมก็ไม่หย่า ถ้าคุณอยากหย่ามากก็ไปฟ้องที่ศาลสิ” นราธรพูดขึ้นมาอย่างนั้นเพราะคิดว่ายังไงเธอก็ไม่มีปัญญาไปฟ้องเขาแน่นอนเพราะนราธรมองว่าเธอโง่มาโดยตลอด

“ได้แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ธัญยกรหมดศรัทธาในตัวสามีของเธอแล้ว เธอต้องการอย่างเดียวในตอนนี้คือหย่าเท่านั้น นอกนั้นเธอไม่ต้องการอะไรเลย ลูกสาวของเธอ เธอก็เลี้ยงคนเดียวมาโดยตลอดต่อจากนี้ไม่มีสามีเธอก็คงไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว

“คุณคิดว่าคุณจะชนะผมก็ลองดู” นราธรที่คิดว่าภรรยาของเขาเป็นคนเดิมที่เก่งแต่ขู่แต่ไม่เคยเอาจริงเลยสักครั้ง

ธัญยกรนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเธอตามหาทนายที่เก่งที่สุดเพื่อมาช่วยเรื่องคดีของเธอที่จะฟ้องร้องสามีของเธอ

เช้าวันใหม่ธัญยกรพาลูกสาวออกจากบ้านแต่เช้าตรู่เพราะเธอรู้ดีว่าสามีของเธอจะมาที่บ้าน เธอไม่อยากให้ลูกเห็นว่าพ่อกับแม่ทะเลาะกัน เธอจึงหลีกเลี่ยงที่จะปะทะ เธอตัดสินใจพาลูกสาวของเธอมาอยู่ที่บ้านของแม่ของเธอที่มีน้องสาวอยู่ด้วยอีกคน อย่างน้อย ๆ เธอก็มีแม่มีน้องอยู่ที่บ้านนี้ ถ้าอยู่คนเดียวเธอต้องว้าเหว่มาก ๆ แน่นอน