ตอนที่ 37
องค์ชายสี่ขอออกรบ
กู่เหว่ยหยวนทึ้งผมตนเอง เขาตายง่ายเกินไป จึงไม่รู้เรื่องราวในอดีตมากนัก เขารู้เพียงว่าอินจูหลีเสแสร้งแกล้งทำ เขายังไม่ทันได้ไต่สวน เรื่องที่นางจงใจล้มจนแท้งบุตรเพื่อใส่ร้ายหลิวอวี่หนิงแม้แต่เลือดในอกตนเองยังกำจัดได้ เพื่อสาดโคลนบ่อนี้ ช่างเป็นสตรีที่อำมหิตนักเขาพลาดไปแล้ว เพราะจิตใจจดจ่ออยู่กับร่างที่ไร้ลมหายใจของนางมากเกินไป จึงได้ทำผิดพลาดเช่นนี้
“โถ่เว้ย!!..”
ปัง!!..เสียงฝ่ามือกระทบลงบนโต๊ะทรงพระอักษร ฮ่องเต้กู่เหว่ยซูใบหน้าแดงก่ำ ผุดลุกขึ้นยืนหอบหายใจโทสะอัดแน่นอยู่เต็มอก
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้หันไปมองเสวี่ยกงกง พลางโยนจดหมายด่วนสองพันลี้ใส่กลางอก ขันทีคนสนิทก้มหน้าประสานมือที่ด้านหน้า
“ระงับโสทะหรือ เสวี่ยกงกงเจ้าอ่านจดหมายก่อนเถอะ จะให้เราระงับโทสะอย่างไร แม่ทัพเหลียงเก่งกาจนักมิใช่หรือ เหตุใดจึงปล่อยให้ศัตรูเข้ามาปาดคอถึงบนเตียง
