บนโต๊ะที่มีของโปรดของนางวางอยู่เรียงรายดูก็รู้ถึงความใส่ใจของสหายผู้นี้ ผักใบขมที่นางไม่ชื่นชอบถูกนำมาจัดวางใส่จานแล้วยื่นมาตรงหน้าของนาง
“จะให้ข้ากินสดๆ ไปได้อย่างไรขมจะตาย”
“พูดอะไรอย่างนั้นขอรับท่านป้า ผักพวกนี้มีประโยชน์มากนะขอรับ”
เขาทั้งพูดและเคี้ยวใบผักดูแล้วคงเอร็ดอร่อยไม่น้อย แต่กับมู่อิงเถานั้นเสมือนยาพิษที่กินเข้าไปทีไรก็เหมือนจะตายให้ได้อย่างไรอย่างนั้น
“กินไปเถอะน่า เจ้ายังต้องกินยาและของที่มีประโยชน์เพื่อรักษาอวัยวะภายในอีกนะ”
“ข้ารู้แล้วน่า”
พูดจบก็หยิบใบผักขึ้นมาหนึ่งชิ้น จ้องมองอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีทีท่าที่จะกินมันเข้าไปแต่อย่างใด
ขณะที่ทุกคนลงมือกินอาหารโดยไม่ได้ใส่ใจนางอีกแต่อย่างใดใบหน้าของมู่อิงเถาก็ซีดลงเรื่อยๆ นางหายใจติดขัดเล็กน้อยก่อนจะไอเอาเลือดสีคล้ำออกมาจนเลอะผ้าเช็ดหน้าไปหมด
“แค่กๆ”
“อิงเอ๋อ! อะไรกันเนี่ยข้าให้ยาระงับอาการเอาไว้แล้วเหตุใดถึงไม่ได้ผลกัน
