Gözyaşlarımı silerek yerimden usulca kalktım. Bir kenara fırlattığım eşyaları toparlayarak bavula yerleştirdim. Yazdığım kağıdı elime alarak çantama koydum. Gözlerimi son kez odada gezdirdim. Duvarlarda asılı renkli kağıtlara baktım teker teker... Her birinde farklı bir anım, farklı bir günüm vardı. Bu oda, hayatımın yarısıydı ve buradan ayrılmak zor olacaktı. Arkamda sadece unuttuğum anıları bırakmayacaktım, kendimden bir parçada geride kalacaktı. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Nefesi aheste aheste dışarı verirken gözlerimi araladım. Kapının kenarında duran bavulu ve çantamı alarak kapının kilidini açtım. Kapıyı kapatma gereği duymadan merdivenleri çıktım. Kapıyı kilitlemenin bir önemi yoktu artık. İsterse tüm dünya öğrenebilirdi hastalığımı. Umurumda değildi. Merdivenleri bitir
