SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 8

Kabanata 8: Ang Pagkalas sa Kadiliman

POV: Maya

Napasinghap ako habang nakatitig sa baril na hawak ni Tito. Ang taong laging nagbibigay sa akin ng regalo tuwing Pasko, ang taong itinuring kong pangalawang ama, siya pala ang dulo ng lahat ng takot na ito. Hawak ko ang susi sa nanginginig kong kamay—ang susing tila naging sumpa sa aming dalawa ni Ethan.

"Tito, bakit?" tanong ko, ang boses ko ay basag sa sakit. "Bakit kailangang dumanak ang dugo?"

"Dahil ang mundong ito ay hindi para sa mga mahihina, Maya!" sigaw niya, at sa bawat kidlat na tumatama sa labas, mas lalong nagmumukhang demonyo ang kanyang anyo. "Ibigay mo ang susi, at hahayaan ko kayong mabuhay ni Ethan. Isang gabi lang ito, bukas... makakalimutan niyo rin ang lahat."

POV: Ethan

Ramdam ko ang bawat pintig ng sugat ko, pero mas masakit ang katotohanang hinarap kami. Dahan-dahan kong inabot ang kamay ni Maya sa likuran ko, sinenyasan siyang huwag bibitiw.

"Hindi kami makakalimot, Tito," sabi ko nang may diin. "Ang vault na 'yan... hindi 'yan naglalaman ng pera, 'di ba? Naglalaman 'yan ng ebidensya na ikaw ang pumatay sa tatay ko para makuha ang kumpanya."

Nakita ko ang pagnginig ng daliri niya sa gatilyo. Alam kong malapit na siyang pumutok. "Matalino ka, katulad ng ama mo. Sayang nga lang at kailangan mong sumunod sa kanya."

POV: Ben (Ang Barista)

Nasa loob kami ng van ng driver, kasama si Sarah. Mabilis kaming bumabagtas sa madilim na daan patungo sa ancestral house. Hawak ni Sarah ang laptop niya, tinitignan ang GPS tracker na palihim niyang inilagay sa jacket ni Ethan noong gabi ng ulan.

"Malapit na tayo! Bilisan mo, Manong!" sigaw ko sa driver. Hindi ko mapigilang mapadasal. Bilang barista, sanay ako sa paggawa ng kape, hindi sa ganitong aksyon. Pero para sa dalawang batang 'yun, handa akong sumabak sa gulo. "Huwag kayong bibitaw, Ethan, Maya... parating na kami."

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

"Wait, may isa pang sasakyan na nakabuntot sa atin!" sigaw ko habang nakatingin sa screen ng laptop. "Isang convoy ng mga itim na SUV... pero hindi sila ang mga humabol kanina. Ibang grupo ito."

Sino sila? May iba pa bang naghahanap sa kanila? Napahigpit ang hawak ko sa laptop. Ang simpleng kwentong pag-ibig sa coffee shop ay naging isang malaking konspirasyon na hindi ko akalaing masasalihan ko.

POV: Lola Clara (Ang Regular)

Nasa likod ako ng isa sa mga SUV na tinutukoy ni Sarah. Hawak ko ang aking baston, ang aking mukha ay seryoso at walang takot. "Bilis," utos ko sa aking tauhan.

Ang asawa ko ay pumanaw na dala ang sikretong ito, at hindi ko hahayaang ang apo ni Ethan at ang anak ni Maya ang magbayad para sa kasalanan ng nakaraan. "Iligtas ang mga bata. At hulihin ang traydor na 'yan."

POV: Ang Driver (Ang Catalyst)

*SKREEEEEE!* Pumreno ako nang malakas sa harap ng ancestral house. Halos sabay-sabay kaming bumaba nina Ben at Sarah. Nakita namin ang mga tauhan ni Tito na nakapaligid sa bahay.

"Hoy! Pulis 'to!" sigaw ko, kahit alam kong wala akong dalang tsapa. Ginamit ko ang pinakamalakas kong boses para magulo sila. Biglang dumating ang mga SUV ni Lola Clara, at bumukas ang mga pinto. Mga lalaking naka-uniporme ang lumabas. Gulo. Ito na ang gulo.

POV: Maya

*BANG!*

Isang putok ng baril ang umalingawngaw sa loob ng silid. Napapikit ako at napasigaw, inakalang katapusan na namin. Pero nang idilat ko ang aking mga mata, nakita ko si Tito na nakahawak sa kanyang balikat, ang baril niya ay nasa sahig.

Sa pinto, nakatayo si Lola Clara, hawak ang isang maliit pero matatag na baril. "Tama na ang kasamaan, anak," sabi ni Lola Clara sa malungkot na boses.

Napatulala si Ethan. "Lola?"

"Maya, Ethan... halika na rito," tawag ni Lola Clara habang inaalalayan kami ng kanyang mga tauhan.

Niyakap ko si Ethan nang sobrang higpit. Sa gitna ng usok ng baril at amoy ng ulan, naramdaman ko ang kaligtasan. Pero habang inalalayan kami palabas, may isang bagay akong napansin sa huling pahina ng journal na nahulog sa sahig. Isang pangalan na hindi namin inaasahan.