พายุอารมณ์ที่เคยโหมกระหน่ำอยู่ภายในคอนโดมิเนียมหรูพลันสงบนิ่งลงชั่วขณะ หากแต่ความเงียบงันที่เข้าแทนที่กลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าเดิม
อคินยืนถือโทรศัพท์ค้างไว้ แขนแกร่งตกลงข้างลำตัวช้า ๆ ดวงตาคู่คมกริบเบนกลับไปจับจ้องร่างบางที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนใหญ่ มนทิรายังคงอยู่ในสภาพซีดเซียว ดวงตาคู่โตที่ทอดมองตรงมาฉายแววราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ามันกลับทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกใบมีดกรีดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ
ความเงียบที่โรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสองช่างบีบคั้นและกิ่วตึง
"เธอ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำของอคินแหบพร่าและขาดห้วง เป็นครั้งแรกที่มหาเศรษฐีผู้หยิ่งยโสอย่างเขาไม่รู้ว่าจะเปล่งคำพูดใดออกมา ความอับจนหนทางแล่นพล่านไปทั่วอก "เมื่อกี้... ตำรวจโทรมา..."
"มนได้ยินแล้วค่ะ" มนทิราเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ทว่าชัดเจนในความรู้สึก "ได้ยินชัดเจนทุกคำ"
อคินสะอึกไปก้าวหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกตบหน้า
