อคินยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง สายตาจับจ้องบานประตูไม้ที่ปิดสนิทนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก ฝ่ามือหนากำแน่นจนสั่นเทา เขาเพิ่งจะตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ความพยายามในการควบคุมทุกอย่างให้อยู่ใต้แทบเท้าของเขา... มันกำลังทำให้เขาค่อย ๆ สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปทีละน้อย
เขาอยากจะเดินไปเคาะประตู อยากจะอธิบาย หรือแม้กระทั่งอยากจะเอ่ยปากขอโทษอย่างที่คนหยิ่งยะโสอย่างเขาไม่เคยคิดจะทำกับใคร แต่เมื่อนึกถึงแววตาเฉยชาไร้ร่องรอยของความรู้สึกที่มนทิราใช้มองเขาเมื่อครู่... อคินก็รู้ดีว่าคำพูดของเขามันไม่มีน้ำหนักพอจะทลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาได้อีกแล้ว
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองเพื่อสะสางปัญหาใหญ่ที่สาริศาก่อทิ้งไว้
ทางด้านมนทิรา...
ทันทีที่แผ่นหลังบางพิงเข้ากับบานประตูที่ล็อกแน่นหนา ร่างกายของเธอก็ทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นห้องอย่างหมดแรง หญิงสาวชันเข่าขึ้นมาโอบกอดต
