"เดี๋ยวฉันเอาไปวางให้นะ"
เลนนี่รับเค้กมา ก่อนที่ทั้งสามจะเดินเข้าห้อง ซีโร่เงียบไปก่อนอุ้มเลอามายืนมองเค้กนิ่งๆ เมื่อเลนนี่เปิดออก หน้าเค้กมีชื่อของซีโร่จริงๆ แถมเขียนอายุของเขามาด้วย
"พ่อนายไม่ได้ลืมวันเกิดนายนะ" เลนนี่เอ่ย
"เขาไม่เคยลืมหรอก เพราะเป็นวันตายแม่ แต่แค่แปลกใจว่าทำไมเขาถึงส่งเค้กมา" ซีโร่เอ่ย
"เอาเถอะ นายกินหน่อยแล้วกัน พ่อนายส่งมาให้ทั้งที เดี๋ยวตัดให้" เลนนี่เอ่ย
หลังจากเสร็จมื้อค่ำและเป่าเค้ก เลอาก็หลับอีกรอบ โอยมีเลนนี่เป็นคนนอนกล่อมให้หลับ ซีโร่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็มองหน้าเลนนี่อยู่แบบนั้น
"นายจะมองอะไรนักหนา"
"มองเธอกับลูกไง" ซีโร่เอ่ย
"เลิกจ้องได้แล้ว เดี๋ยวจะกลับแล้วนะ เลอาหลับแล้ว" เลนนี่เอ่ย
"นอนที่นี่เถอะคืนนี้ วันเกิดฉันทั้งที"
"มันเกี่ยวอะไรกับฉัน นี่ให้เอาลูกมาเกินวันนึงแล้วยังจะขอเยอะอีกนะ" เลนนี่เอ่ย
"เธอก็อย่าใจร้ายนักเลย ดูสภาพฉันขอบตาดำขนาดนี้ ค
