เซฟ
“เอ่อ พี่ขอทำใจแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ” ผมบอกอิงฟ้าไปอย่างหวั่นๆ จะไม่หวั่นได้ยังไงครับ ก็ตอนนี้ผมอยู่ที่บ้านของอิงฟ้าแล้ว หลังจากที่อิงฟ้าตกลงให้โอกาสผม ผมก็เลยอยู่พาเธอเที่ยวต่ออีกสองวันก่อนจะกลับมานี่แหละครับ ถึงแม้ว่ามีแม่ผมมาด้วยแต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมหายกลัวได้เลย
“ไม่ได้ค่ะ มีเวลาทำใจมาหลายวันแล้ว” อิงฟ้าตอบเสร็จก็เดินหนีเข้าบ้านไปทันที ผมทำอะไรได้ล่ะ เป็นลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับสิครับ ผมรีบเดินตามอิงฟ้าเข้าไปในบ้านทันที
“มากันแล้วเหรอ” เสียงเข้มของพ่ออิงฟ้าพูดออกมา จำได้ว่าครั้งก่อนที่มาเจอเสียงท่านไม่ได้เข้มขนาดนี้นะ
“ครับ” ผมกับอิงฟ้าต่างทักทายผู้ชายทุกท่านที่นั่งอยู่
“ฟ้ามานั่งใกล้พ่อ” พ่ออิงฟ้าท่านเรียกทันทีที่ผมจูงมืออิงฟ้าไปนั่งโซฟาอีกตัวที่ว่าง
“ค่ะ” แล้วอิงฟ้ามีเหรอที่จะขัดใจพ่อตัวเอง
“มีอะไรจะบอกฉันไหม” นอกจากเสียงจะเปลี่ยนแล้วสรรพนามที่ใช้ยังเปลี่ยนอีกครับ
“คือผม ต
