“เซฟ” ไม่รู้ว่าโลกมันกลมหรือโลกแคบกันแน่ที่ต้องมาเจอกันในวันนี้ตอนนี้
“พิ้งค์” พี่เซฟเรียกบุคคลที่สามออกไปแล้วปล่อยมือฉันที่กุมอยู่ทันที
“ไม่คิดว่าเซฟจะคบกับเด็กนี่จริงๆ นะ” พี่พิ้งค์พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะ
“พิ้งค์มาทำอะไรเหรอ” พี่เซฟไม่ได้สนใจที่จะตอบเรื่องของฉัน แต่ถามพี่พิ้งค์ออกไป
“พิ้งค์มาซื้อของน่ะ ว่าจะกลับแล้ว”
“พิ้งค์มากับใคร”
“พิ้งค์มากับเพื่อนค่ะ แต่ว่ามันกลับไปแล้ว”
“แล้วพิ้งค์กลับยังไง” พี่เซฟถามออกไปด้วยท่าทีเป็นห่วง
“แท็กซี่ค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวเซฟไปส่งนะ” พี่เซฟบอกออกไปทันทีที่ได้ยินว่าพี่พิ้งค์กลับแท็กซี่
“แล้วเด็กนี่ล่ะคะ” พี่พิ้งค์ถามพี่เซฟแล้วหันมาทางฉัน
“ฟ้า เธอกลับเองได้ใช่ไหม” พี่เซฟหันตามมาแล้วถามฉัน
“ไหนพี่เซฟว่าจะไปกินข้าวไงคะ” ฉันถามพี่เซฟออกไป
“ถ้าหิวเธอไปกินก่อนก็ได้แล้วค่อยกลับ”
“แล้วพี่เซฟ...”
“ไปกันพิ้งค์” ฉันที่กำลังจะพูดต่อก็ต้องกลืนคำพูดลงคอเมื่
