Su uzun süre sustu. Kadehini masanın üzerine bıraktı.Bakışları uzaklara daldı.Sonra çok sakin bir sesle konuştu.
“Ve bence boşan.” Levent kaşlarını çattı “Neden?” Su başını iki yana salladı. “Şu an sebebini sorma.” Levent’in yüzü gerildi.“Ne biliyorsun Su?”
“Boş ver.”
Levent bir anda ayağa kalktı. Sandalye sertçe geriye sürüklendi.“Su!” Sesi ilk kez bu kadar yükselmişti. “Bana ne bildiğini söyle!”Terastaki birkaç kişi istemsizce dönüp onlara baktı.Su birkaç saniye Levent’in öfkeyle dolu gözlerine baktı.Sonra sessizce telefonunu çıkardı.
Bir numarayı çevirdi.
“Aykut.”
Kulaklıktan ses geldi.
“Başkan.”
“Arabamı aldır.Kırk iki numaralı güvenli evi hazırla.Ben Levent’le geliyorum.”
“Anlaşıldı.”
Telefonu kapattı.Levent hâlâ nefes nefeseydi.
“Ne oluyor?”
Su ceketini aldı.
“Hadi.”
“N
