ถึงเวลารัก

บทที่ 16 - คนฉวยโอกาส [1/2]

ลูกหมีตกใจยิ่งกว่าเห็นผีเมื่อเห็นว่าก้องการุญกำลังเดินตรงมาทางเธอ ตอนนี้ทุกสายตาของคนในคณะที่อยู่บริเวณนี้กำลังมองเขาอยู่

เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่ลูกหมีได้เห็นพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้เต็มตา แม้โครงหน้าจะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากความทรงจำเดิมแต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม

ก้องการุญในวัยสามสิบสองปีดูภูมิฐานและหล่อเหลามากกว่าแต่ก่อนหลายเท่า โดยเฉพาะใบหน้าคมเข้มทว่าเกลี้ยงเกลาที่เหมือนพระเจ้าจะลำเอียงกับคนทั้งโลกเพื่อมอบความหล่อเหลาให้เขาคนเดียว...

ลูกหมีกวาดตามองก้องการุญในระยะเวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ทว่าหัวใจเธอกลับสั่นสะท้านให้กับความหล่อเหลาของเขา แต่ถึงอย่างนั้นความหล่อของเขามันก็ไม่อาจทำให้ความสัมพันธ์ระหองระแหงฉันพี่น้องกลับมาคืนดีกันง่ายๆ

นับตั้งแต่ก้องการุญไปเรียนต่อที่อเมริกาเธอก็ไม่เคยพูดคุยกับเขาอีกเลย...

มีเพียงแค่ภูผาและสุวดีเท่านั้นที่คอยติดต่อเขาอยู่บ่อยๆ และต่อให้ก้องการุญจะขอคุยสายกับเธออีกสักกี่ครั้งเธอก็จะบ่ายเบี่ยงตลอดเพราะอย่างนั้นจึงทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอห่างเหินมากขึ้นเรื่อยๆ แต่น่าแปลกที่หัวใจเธอดันมาเต้นแรงเพียงเพราะว่าเห็นเขามายืนตรงหน้า

เขากลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ? หรือแค่กลับมาชั่วคราวเท่านั้น

แม้จะอยากรู้มากแค่ไหนว่าเขากลับมาที่ไทยด้วยเหตุผลอะไรแต่เพราะคำว่า 'ทิฐิ' มันค้ำคอจึงทำให้ลูกหมีปากหนักไม่ถามอะไรออกไปพร้อมกันนั้นสีหน้าของเธอก็เรียบเฉยและไม่มีอาการ 'ดีอกดีใจ' อะไรทั้งนั้นทั้งที่ก้อนเนื้อใต้อกยังเต้นแรงกระหน่ำ

ในขณะเดียวกันก้องการุญออกจะผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่เห็นลูกหมีจะแสดงท่าทีดีใจอะไรกับการที่เห็นเขาปรากฏตัวตรงหน้า นอกจากเธอจะไม่ดีใจแล้วยังรีบลุกขึ้นยืนและก้าวเดินดุ่ยๆ ออกจากอาคารเรียนราวกับหนีเขาอย่างไรอย่างนั้นจนเขาต้องลากกระเป๋าเดินทางมาดักหน้าเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

"ลูกหมี เดี๋ยวก่อน"

ปึ่ก!

"อ๊ะ!"

ลูกหมีร้องเสียงหลงเมื่อเธอชะงักฝีเท้าไม่ทัน ทำให้ใบหน้าเธอชนเข้ากับแผงอกของเขาอย่างจัง

ก้องการุญไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บตัว เขาเพียงแค่ต้องการหยุดเธอเท่านั้นแต่กลับกลายเป็นว่าทำเธอเจ็บตัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"พี่ขอโทษ เจ็บตรงไหนไหม? ขอดูหน้าหน่อย"

ลูกหมียืนกุมจมูกมองเขาตาเขียวปั้ดที่ต้นเหตุความเจ็บจมูกในครั้งนี้คือเขาก่อนจะบอกปัดอย่างตัดรำคาญ

"ช่างมันเถอะค่ะ ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย"

นอกจากจะไม่แยแสความเจ็บปวดตัวเองแล้ว เธอก็ไม่แยแสก้องการุญเช่นกัน ทำเอาคนที่ถูกเมินเฉยครั้งที่สองถึงกับนิ่งอึ้งไปหลายวินาที

ถ้าหากเป็นลูกหมีเมื่อก่อนตอนยังเด็กเธอคงไม่ลังเลและออดอ้อนเขาให้จุ๊บตรงบริเวณที่เจ็บไปแล้ว แต่ลูกหมีในตอนนี้นอกจากจะไม่อ้อนแล้วยังเฉยชาต่อเขามากด้วย!

ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอไม่ดี แต่ก็ไม่คิดว่าจะย่ำแย่ถึงเพียงนี้

ก้องการุญทอดถอนใจอย่างคิดไม่ตก เห็นทีคงต้องง้อเด็กขี้งอนนานหน่อย เขาไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนลูกหมีคนเดิมถึงจะกลับมาทำตัวน่ารักกับเขาอีกครั้ง

"รอพี่ด้วยสิ"

เพราะมัวแต่เหม่อมองดูแผ่นหลังของลูกหมีนานไปหน่อยจึงทำให้เธอเดินทิ้งระยะห่างจากเขาไปหลายเมตร

เส้นทางที่ลูกหมีกำลังเดินไปนั้นคือลานจอดรถ ระหว่างที่เดินไปยังรถมินิคาร์ก็โทรบอกกับเกรซเมื่อเห็นว่าตอนนี้หมดเวลาสอบแล้วและอีกฝ่ายก็น่าจะออกจากห้องสอบแล้วด้วย

"เกรซ ฉันขอกลับก่อนนะ พอดีมีธุระด่วนน่ะ"

'ธุระด่วน' ที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกแต่เป็นก้องการุญต่างหาก สาเหตุที่เธอรีบกลับก่อนนั้นเป็นเพราะไม่อยากอ้อยอิ่งอยู่ที่ตึกเรียนนานเพราะเรื่องข่าวซุบซิบของคณะนี้ไวมาก

เผลอๆ ตอนนี้เรื่องที่เธอมีหนุ่มหล่อมาหาถึงที่คงจะแพร่กระจายไปแล้วด้วยซ้ำ ซึ่งเธอคาดเดาไม่ผิดเมื่อเกรซย้อนถามกลับมา

"เมื่อกี้ฉันได้ยินเพื่อนๆ ในคณะเมาส์กันว่าแกมีผู้ชายมาหาพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางมาด้วย นี่มันยังไงกันยะนังตัวดี"

ลูกหมีเหลือบตามองคนตัวโตที่ก้าวเท้ามาเดินขนาบเธอ ก้องการุญระบายยิ้มให้เธอที่แอบใจสั่นนิดๆ กับรอยยิ้มนั้น แต่ถึงจะหวั่นไหวทว่าเธอก็ยังเก็บทรงทำเป็นตึงก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวจะหลุดฟอร์มเสียเอง

"เอาไว้กลับไปจะเล่าให้ฟัง แค่นี้ก่อนนะ"

พูดตัดบทเพียงแค่นั้นก็วางสายทันที ประจวบเหมาะกับที่เดินมาถึงรถพอดี

ลูกหมีไม่ได้ไร้น้ำใจถึงขั้นจะให้พี่ชายนั่งแท็กซี่กลับทั้งที่เขามาหาเธอถึงมหาวิทยาลัย แล้วอีกอย่างถ้าแม่สุรู้ว่าเธอให้เขานั่งแท็กซี่กลับบ้านคงจะโดนบ่นจนหูชาแน่ๆ ยิ่งตอนนี้ก้องการุญขึ้นแท่นเป็นลูกรักแล้วด้วย

"ขึ้นรถสิคะ"

แม้รถมินิคาร์คันนี้จะเล็กแต่มันก็สามารถจุกระเป๋าเดินทางของก้องการุญได้ ส่วนเขาที่ตัวยาวแม้จะรู้สึกอึดอัดไปสักหน่อยแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเมื่อเบาะนั่งสามารถเลื่อนไปทางด้านหลังได้

ลูกหมีกดปุ่มเปิดเพลงภายในรถเพื่อทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นพร้อมกับขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหาท่าถนัดในการขับรถและเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วจึงค่อยๆ ออกรถอย่างระมัดระวัง

ในคราแรกก้องการุญอดเกร็งไม่ได้เพราะเพิ่งจะนั่งรถที่ลูกหมีขับเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้เขารู้จากภูผาว่าลูกหมีขับรถได้ตอนอายุสิบแปดปีและสอบใบขับขี่ได้ในเวลาต่อมาเพราะอย่างนั้นเขาที่รู้ว่าเธอขับรถเป็นแล้วจึงทำตัวเป็นป๋าและโอนเงินสดจำนวนล้านต้นๆ ให้กับภูผาเพื่อนำไปซื้อรถให้กับเธอ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก้องการุญรับรู้เรื่องราวของลูกหมีมาโดยตลอดผ่านสุวดีกับภูผา ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยอย่างไรเขาก็รู้ทั้งนั้น เพราะอย่างนั้นเมื่อรู้ว่าลูกหมีขับรถได้แล้วจึงกำชับบอกกับสุวดีว่ารถต้องเป็นแบรนด์นี้เท่านั้นเพราะระบบความปลอดภัยมันดีรวมถึงตัวโครงรถก็แข็งแรงมากด้วย

โชคดีที่ลูกหมีไม่ได้ดื้อรั้นเกินไปและยอมเลือกรถที่เขาระบุเอาไว้ในคราแรกโดยไม่โต้แย้งใดๆ ทั้งนั้น

"คาดเข็มขัดด้วยค่ะ"

ลูกหมีเอ่ยเตือนก้องการุญที่รีบหันไปคว้าเบลล์มาคาดเพื่อความปลอดภัยตัวเอง ปกติแล้วอยู่ที่อเมริกาเขาจะเป็นคนขับรถเอง แต่เมื่อต้องมานั่งเฉยๆ อย่างนี้ก็อดเกร็งไม่ได้ แต่ผ่านไปราวๆ ห้านาทีอาการเกร็งก็เริ่มลดน้อยลง

การขับรถของลูกหมีนับว่าไม่ได้แย่แต่อย่างใดและเธอก็ดูขับชำนาญกว่าที่เขาคาดเอาไว้เสียอีก ท่วงท่าของเธอก็ดูเป็นธรรมชาติไม่มีอาการเกร็งใดๆ และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเช่นกันก่อนจะเอ่ยถามเธอเพื่อทำลายความเงียบที่มีต่อกัน

"ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง? สบายดีไหม?"

เพราะเธอไม่ยอมคุยกับเขาจึงทำให้ที่ผ่านมาเขาต้องถามไถ่เรื่องของเธอผ่านพ่อแม่เธอเท่านั้น ครั้นจะถามซอกแซกมากเกินไปก็กลัวว่าสุวดีและภูผาจะรู้ ‘ความลับ’ ที่เขาเก็บเอาไว้มาแรมปี จึงได้แต่เก็บงำความสงสัยบางอย่างเอาไว้ในใจเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายทำตัวเป็นตาแก่โรคจิตที่คอยตามสืบเสาะเรื่องของเธอผ่านโซเชียลมีเดียโดยที่เธอไม่รู้ว่ามี ‘แอ็กหลุม’ ของเขาคอยคิดตามมานานหลายปีแล้ว

"ก็อย่างที่เห็นค่ะ ลูกหมีสบายดีค่ะ ไม่ได้เจ็บไม่ได้ป่วยอะไร"

คำตอบที่ดูห่างเหินและติดประชดประชันนั้นทำให้ก้องการุญอยากยื่นมือไปหยิกแก้มนุ่มๆ ของเธอด้วยความมันเขี้ยวจริงๆ

ไม่ได้เจอกันสิบปีเดี๋ยวนี้สกิลปากผิดกับเมื่อก่อนตอนเด็กๆ ลิบลับเชียวนะ ก้องการุญยังจำได้ไม่ลืมเมื่อตอนที่ลูกหมียังเด็กๆ เอะอะก็เรียกพี่จ๋าๆ แต่มาตอนนี้กลับทำเป็นหมางเมิน

คิดแล้วก็ปวดใจจริงๆ ที่ลูกหมีน้อยไม่ได้ขี้อ้อนเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาก็เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ได้อ้อนเขาเหมือนเมื่อก่อน นั่นเป็นเพราะลูกหมียัง ‘โกรธ’ เขาเรื่องที่ผิดสัญญากับเธอซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า จึงทำให้เธอไม่อาจพูดจาดีๆ กับเขาได้ง่ายๆ

แม้จะรู้สึกเจ็บปวดใจที่เธอหมางเมินแต่ก้องการุญก็ไม่คิดยอมแพ้หรอก เขาจะง้อเธอให้กลับมาเป็นลูกหมีที่แสนน่ารักให้ได้ เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าต่อจากนี้ไปเธอจะ ‘โกรธ’ เขาได้นานอีกสักแค่ไหนกัน

ตอนที่อยู่อเมริกาเขาไม่สามารถง้อเธอได้ ด้วยระยะทางที่ห่างกันซีกโลกบวกกับเธอปิดกั้นเขาทุกช่องทางการติดต่อ แต่ในตอนนี้เขามาอยู่ต่อหน้าเธอแล้วและมันจะไม่ใช่ปัญหาเรื่องระยะทางอีกต่อไปแล้ว

อาจจะใช้เวลาง้อสักหน่อย แต่เขาก็ไม่คิดล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆ

รอก่อนเถอะลูกหมี พี่จ๋าจะทำให้เธอกลับมาอ้อนพี่อีกครั้งให้ได้เร็วๆ นี่แหละ!

==========================

ถึงยัยน้องจะดื้อนิดหน่อย แต่ก็เอาใจช่วยพี่จ๋าค่ะ