ถึงเวลารัก

บทที่ 4 - ลูกหมีมานอนเฝ้า [2/2]

::

::

วันต่อมา...

"พี่จ๋าาา!!! น้องมาหาแย้วค่าาา!~"

เสียงเปิดประตูห้องพักที่กระแทกผนังและเสียงเจื้อยแจ้วสดใสของลูกหมีทำให้ก้องการุญที่นั่งมองเหม่อพระอาทิตย์ตกดินสะดุ้งตกใจไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าใครมาเขาก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"ลูกหมี! ลดเสียงลงหน่อยค่ะ ที่นี่เสียงดังไม่ได้ค่ะ"

สุวดีดุลูกสาวตัวเองที่ส่งเสียงดังภายในโรงพยาบาล ทว่าคนถูกดุกลับไม่มีท่าทีสลดใดๆ อีกทั้งยังไม่สนใจเธอด้วยก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาเกาะขอบเตียงและมองก้องการุญตาใสแป๋ว

"พี่จ๋าหายดีรึยาง~ ยังเจ็บๆ อยู่ไหมคะ?"

ก้องการุญรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะยื่นมือไปจิ้มแก้มลูกหมีสักครั้งด้วยความมันเขี้ยว แต่เพราะสุวดีอยู่ตรงนี้เขาจึงเก็บไม้เก็บมือตัวเองเอาไว้และสาเหตุที่เขาไม่ทำตามใจตัวเองนั่นก็เป็นเพราะกลัวว่าสุวดีอาจจะไม่พอใจถ้าหากเขาแตะต้องลูกสาวเธอตามอำเภอใจแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่การกระทำเพราะนึกเอ็นดูก็ตาม

"ดีขึ้นกว่าเมื่อวานแล้วล่ะ"

ก้องการุญตอบลูกหมีที่ยกนิ้วโป้งขึ้นทั้งสองข้าง

"พี่จ๋าเก่งที่สุด! ยีบๆ หายน้า เราจะได้มาเย่นด้วยกัง~"

ลูกหมียิ้มแป้นจนแก้มยก แต่ถึงจะบอกว่ารอให้ก้องการุญหายไวๆ แล้วค่อยมาเล่นด้วย ทว่าความจริงแล้วนั้นวันนี้เธอเอาของเล่นส่วนหนึ่งมาด้วย ในขณะที่สุวดีวางกระเป๋าเป้สะพายหลังลงบนโซฟาตัวยาวที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง

"น้าสุเอาอะไรมาเยอะแยะครับ?"

"เสื้อผ้าน้ากับของลูกหมีน่ะ"

"เอามา...ทำไมครับ?"

"ก็คืนนี้น้ากับลูกหมีจะมานอนเฝ้าเราไงล่ะ?"

นอนเฝ้า?

เป็นอีกครั้งที่ก้องการุญถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขายอมรับว่าวันนี้ทั้งวันเฝ้ารอการมาของลูกหมีกับสุวดีที่บอกว่าจะมาหาเขา

แต่ในความคิดของก้องการุญนั้นนึกว่าพวกเธอแค่แวะเวียนมาหาเขาสักห้านาทีสิบนาทีก็กลับ ซึ่งแค่นั้นเขาก็ดีใจแล้วแต่ก็ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะถึงกับมานอนเฝ้าเขาที่โรงพยาบาล ซึ่งมันเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายของเขาไปมาก

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครใส่ใจเขาถึงเพียงนี้...แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขาซาบซึ้งใจกับพวกเธอได้อย่างไร

ก้องการุญถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขากะพริบตาถี่ๆ ไล่ม่านน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา

ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนอ่อนไหวง่าย แต่เพราะได้รับสิ่งที่โหยหามาโดยตลอดจึงทำให้ช่วงนี้เขาอารมณ์อ่อนไหวเป็นพิเศษ

โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็นที่เขากำลังปาดน้ำตาทิ้งเพราะประตูห้องถูกเปิดออกพอดีพร้อมกับคนเสิร์ฟอาหารที่นำมื้อเย็นมาให้คนป่วย

"ตู้วหู้ววว ดูน่าอาย่อยจัง~"

ลูกหมีตาเป็นประกายเมื่อเห็นเซตอาหารของคนป่วย ในสายตาก้องการุญเขามองเธอไม่ต่างจากลูกหมาตัวเล็กๆ ที่กำลังกระดิกหางรอข้าว

"น้องกิงได้ไหมคะ? น้องกิงได้ไหม? "

ลูกหมีแทบน้ำลายย้อยและมองก้องการุญราวกับออดอ้อนขอกิน แต่ก็ถูกสุวดีขัดขึ้นมาเสียก่อน

"ลูกหมีอย่าแย่งพี่ก้องกินสิคะ ของลูกก็มีข้าวหมูทอดแล้วไงคะ"

"ตะ แต่ๆๆ แต่ของพี่จ๋าน่ากิงมากเลยค่าคูมแม่~"

มีกับข้าวสามสี่อย่าง แล้วแต่ละอย่างก็น่าทานมากด้วย! ลูกหมีอยากกินนี่นา!

"มากินข้าวของตัวเองค่ะ"

สุวดีทำเสียงเข้มเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับเมื่อเห็นว่าลูกสาวเริ่มว่ายาก ในขณะที่ลูกหมีได้แต่มองกับข้าวน่าทานตาละห้อย เธอเบะปากอย่างคนผิดหวังจนก้องการุญอดสงสารไม่ได้ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาเอง

"ถ้าไม่รังเกียจแบ่งกับข้าวจากผมไปก็ได้นะครับ ผมก็อยากให้ลูกหมีได้กินด้วยครับ"

ลูกหมีกลับมาตาเปล่งประกายกระดิกหางอีกครั้ง เธอหันมองคุณแม่และยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนกลับไปเช่นกัน

"ยูกหมีก็จะแบ่งหมูทอดให้พี่จ๋ากินด้วยค่ะ!"

"…"

เห็นลูกสาวหูตั้งตาเป็นประกายขนาดนี้แล้วเธอจะขัดใจลูกสาวได้อย่างไร ท้ายที่สุดจึงยอมลูกหมีแต่โดยดีก่อนจะหยิบหมูทอดและข้าวเหนียวให้กับลูกหมีที่รับมาแบ่งใส่ชามข้าวให้กับก้องการุญโดยไม่หวงหมูทอดเลยสักนิด

"คูมแม่ มากิงข้าวด้วยกันสิคะ ยูกหมีหิวๆ แล้ว"

สุวดีเดินมานั่งข้างเตียงก้องการุญตามคำเรียกของลูกสาว เธอเองก็มีข้าวกล่องมาด้วยจึงเปิดทานอาหารมื้อเย็นพร้อมกับลูกสาวและก้องการุญที่มองสองแม่ลูกด้วยแววตาวูบไหว

เป็นครั้งแรกที่เขาได้ทานอาหารร่วมกับพวกเธอที่ไม่มีท่าทีรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งลูกหมีตักกับข้าวใส่จานให้เขาและพูดว่า ‘กิงเย้อๆ น้า’ มันก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

เอาอีกแล้ว…เขากำลังอ่อนไหวอีกแล้ว ช่วงนี้อารมณ์เขาอ่อนไหวมากจริงๆ

::

::

ตกดึก…

"ลูกหมีไม่รบกวนพี่เขาแล้วค่ะ ตอนนี้ถึงเวลานอนของลูกแล้ว"

สุวดีที่นั่งอยู่ตรงโซฟาตัวยาวของห้องพักเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลากว่าสามทุ่มแล้วจึงเตือนลูกสาวที่เอาแต่ชวนก้องการุญเล่นด้วยกันตั้งแต่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตอนหนึ่งทุ่ม

ทั้งสองคนเล่นกันงุ้งงิ้งๆ มาร่วมสองชั่วโมงแล้ว พยาบาลเองก็เอายามาให้ก้องการุญแล้ว ตอนนี้จึงเป็นเวลาที่คนป่วยควรนอนพักผ่อนให้มากและลูกหมีก็เชื่อฟังคำพูดของคุณแม่ก่อนจะเก็บของเล่นใส่กระเป๋าโดยมีก้องการุญที่ช่วยเก็บด้วยเช่นกัน

"น้องไปนอนแย้วน้า ฝันดีค่าพี่จ๋า~"

แม้จะรู้สึกประดักประเดิดกับถ้อยคำบอกว่าฝันดีที่ได้ยินเป็นครั้งแรกแต่ก้องการุญก็ไม่ลังเลที่จะบอกกลับลูกหมีเช่นกัน

"ฝันดีเหมือนกันนะ"

"ค่า~ ยูกหมีไปนอนแย้วน้า~"

ลูกหมีปีนลงเตียงอย่างชำนาญพร้อมกับหิ้วกระเป๋าของเล่นมายัดใส่ตู้เสื้อผ้าที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง จากนั้นก็เดินไปหาสุวดีที่ขยับพื้นที่ว่างบนโซฟาให้กับลูกหมีที่ล้มตัวลงนอนและเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นเธอก็หลับสนิทอย่างง่ายดาย

ทว่าในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาคนที่ยังนอนไม่หลับแม้ว่าจะข่มตานอนแล้วอย่างก้องการุญนั้นจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อจู่ๆ สุวดีก็ร้องเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ก้อง"

"ครับ?"

"คือ...น้าขอรบกวนอะไรหน่อยสิ"

สีหน้าสุวดีเหมือนคนเกรงอกเกรงใจจนก้องการุญต้องขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวังเมื่อเขายังเจ็บซี่โครงที่ร้าวอยู่

"มีอะไรครับน้า?"

"ให้ลูกหมีนอนบนเตียงด้วยได้ไหม น้ากลัวว่าลูกหมีจะนอนไม่สบายน่ะ"

"ได้สิครับ"

ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ต่อให้เขาต้องลงไปนอนบนพื้นแล้วยกเตียงนอนให้กับลูกหมีเขาก็ทำได้

"รบกวนหน่อยนะ น้าไม่คิดว่าโซฟามันจะแข็งน่ะ" สุวดียิ้มเจื่อน

"หรือว่าน้าจะมานอนบนเตียงกับลูกหมีครับ? ให้ผมไปนอนที่โซฟาดีไหม? "

ก้องการุญไม่มีปัญหาถ้าหากเขาต้องนอนที่โซฟา ที่ผ่านมาที่นอนเขาที่บ้านยังแข็งกว่าโซฟาเสียอีก แต่สุวดีกลับไม่คิดที่จะให้ก้องการุญนอนโซฟาเด็ดขาดก่อนจะโบกไม้โบกมือปฏิเสธด้วยสีหน้าจริงจัง

"ไม่ได้ๆๆ คนป่วยก็ต้องนอนบนเตียง น้าแค่ฝากลูกหมีนอนด้วยก็พอแล้ว"

ก้องการุญเม้มปากแน่น เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อจึงได้แต่นั่งมองสุวดีเดินกลับไปยังโซฟา จากนั้นเธอก็ค่อยๆ อุ้มลูกหมีที่ยังหลับอยู่มายังเตียงนอนคนป่วยที่ขยับตัวให้เหลือพื้นที่ว่างสำหรับอีกคน

ก้องการุญเกิดอาการเกร็งขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อลูกหมีมานอนข้างกาย สายตาเขาเอาแต่จดจ้องมองดูลูกหมีที่ยังหลับตาพริ้มและตอนนี้เขาค่อนข้างทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเพราะไม่เคยมีคนมานอนใกล้ๆ อย่างนี้มาก่อน

"น้ารบกวนหน่อยนะก้อง"

สุวดีพูดยิ้มๆ ติดเกรงใจที่ต้องใช้พื้นที่บนเตียงนอนของคนป่วยเพื่อความสะดวกสบายของลูกสาวตัวเอง ในขณะเดียวกันก้องการุญก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากตวัดผ้าห่มผืนเดียวกันคลุมตัวลูกหมีอย่างใส่ใจ เขาล้มตัวลงนอนข้างลูกหมีและหลับตาลงก่อนจะเข้าสู่นิทราในระยะเวลาอันรวดเร็วทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาข่มตาหลับอย่างไรก็นอนไม่หลับแท้ๆ

==========================

มีคนใส่ใจก้องอยู่น้าาาาา ยัยหนูใจดีกับพี่เขาเยอะๆ น้าาา

*มีใครรอ *****คบ้างค่าาาาา

ถ้าหากยอดเซฟ ยอดอ่านเป็นที่น่าพอใจ จี๊ดจะเปิดให้อ่านฟรีจนจบเรื่องเลยค่า

คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้พระเอกจี๊ดดีวันดีคืนด้วยนะคะพี่ๆ